Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Life on the Moon. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Life on the Moon. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

31.12.18

The Endless Tour

Όταν ήμουν μικρός, η γιαγιά μου με έμαθε να κάνω παζλ

Να βλέπω μια εικόνα και να την κάνω χίλια κομμάτια, τόσο που να μπορώ να αναγνωρίζω το κάθε ένα ξεχωριστά

Μεγάλο ταλέντο η γιαγιά, αναγνώριζε ταλέντα και τα μεγάλωνε / σημαντικός άνθρωπος

Η γιαγιά έκανε πολλά ταξίδια /
Κοσμοπολίτισσα με τα όλα της /
Το κόκκινο κραγιόν, μια σωστή κυρία

Τα ταξίδια /
Αυτές οι στιγμές που πατώ σε νέα γη και γεμίζει τα πνευμόνια μου αέρας ανακάλυψης!
Ταξιδιώτης, μέσα - έξω

Το 2019 έρχεται σε λίγες ώρες /
Πόσες όμορφες στιγμές η ζωή, τις ζω ξανά μέσα από το Blog μου /
Τόσες αναμνήσεις /

Η γιαγιά μου με έμαθε να κάνω παζλ και να αναζητώ συνεχώς την ανακάλυψη νέων πραγμάτων

Για αυτό και ήρθε η ώρα να σας πω αντίο από εδώ / είναι η τελευταία φορά που γράφω
Από εδώ.

Γιατι μαζί θα συνεχίσουμε το ταξίδι με το νέο μου Blog που θα ανοίξει με την αρχή του νέου χρόνου

Θα τα πούμε ξανά
Ο Φεγγαρογητεμένος

23.11.18

Το Λάθος

Της αγάπης.
Και ότι αυτή πρεσβεύει.
Γιατί πως γίνεται να αγαπάς κάποιον υπό όρους;
Δεν γίνεται.

Όμως για σένα μάλλον ήμουν ένα όριο που ήθελες να ξεπεράσεις.
Το όριο που βάζει το κεφάλι σου, αυτό το άδειο δοχείο γεμάτο σκατά και μαθηματικούς τύπους που δεν καταλαβαίνω.
Γιατί ποτέ δεν τους κατάλαβα.
Αυτούς τους μαθηματικούς τύπους και τους ανθρώπους που επιλέγουν να ζήσουν τη ζωή τους όπως θα ήθελαν οι άλλοι.

Μικρός έμαθα πως για το ότι είσαι θα πρέπει να είσαι περήφανος.
Τα τρωτά μου σημεία είναι αυτά που εξωτερικεύω περισσότερο.
Ίσως με τους λάθους τρόπους αλλά το κάνω.
Τα διακωμωδώ γιατί ξέρω πως η ζωή είναι μια κωμωδία.

Το Λάθος όμως είναι πάντα εκεί.
Γιατί δεν μπορούμε να συμφωνούμε όλοι.
Πάντα, για κάποιον εκεί έξω, αυτό που κάνεις θα είναι λάθος.
ΧΕΣΤΗΚΑ.

Το Λάθος.
Αυτό που η λήθη θα ξεφτίσει, χωρίς να χάσει ποτέ όμως την ουσία του.

12.10.18

Ο Φόβος

Αν τύχει να τον συναντήσεις μικρός
Μην τον αφήσεις να μεγαλώσει μαζί σου
Γιατί θα βγεις χαμένος
Όσο μεγαλώνεις εσύ
Τόσο γιγαντώνει αυτός

Θα χάσεις ανθρώπους
Με τον φόβο μην τους χάσεις

Μετά θα αναρωτιέσαι τι να κάνεις
Ξανά και ξανά
Για να τους φέρεις πίσω κοντά

Ο Φόβος όμως
Αυτός ο μη φίλος
Θα σε σταματά για πάντα

Για αυτό σου λέω
Μην αφήσεις τον φόβο να μεγαλώσει μέσα σου
Εγώ τον άφησα
Και βγήκα μόνο χαμένος

23.8.18

Prince Charmant

Έτσι με φώναζαν πριν 10+ χρόνια
Δεν καταλάβαινα τον λόγο αλλά κάπου μέσα μου, μου άρεσε
Τάιζε την αυταρέσκειά μου

Εκεί κάπου σε γνώρισα,
Ένας άνθρωπος με μυαλό, αυτό που με γοητεύει πάντα
Είχες ευαισθησίες που κλείδωναν με τις δικές μου
Πολύ διαφορετικοί όμως, το μαύρο και το άσπρο, όπως τα σεντόνια από την ΙΚΕΑ

Το μυαλό με γοήτευε πάντα
Μπορώ να κάνω τα πάντα με το μυαλό
Συχνά με χαρακτηρίζουν ως εγκεφαλικό,
Άλλες ως συναισθηματικό
Βρίσκομαι όμως κάπου στη μέση
Στο παντού και το πουθενά

Εδώ βρίσκομαι πάλι
Σαν τότε, χωρίς να πιστεύω απόλυτα στα "σαν"
Σε ένα μέρος που οι άλλοι με χαρακτηρίζουν
Πάλι
Με συναισθήματα κλειδωμένα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας
Χωρίς εσένα και με κάποιον που μου μοιάζει
Αυτόν τον αέναο και απολύτως αυτάρεσκο Prince Charming

6.8.18

Τα Χρόνια Περνούν

Ή παίρνουν

Από μικρός αναρωτιόμουν ποια η διαφορά του περνώ και του παίρνω
Ήταν ο τόνος, ή μήπως η διαφορετική ορθογραφία;

Τα χρόνια περνούν λοιπόν
Και παίρνουν μακριά τον πόνο και τη μνήμη των ανθρώπων
Ίσως και όχι, ίσως η φάση είναι πάντα ένα ερώτημα
Φεύγει ποτέ η μνήμη;
Σε σκέφτομαι συνέχεια τελευταία, ήρθα και σε ''είδα"τις προάλλες / σε είδα να με σκέφτεσαι και εσύ

Υπάρχει κάτι που σου έχω στείλει / αλλά μετά από μια σειρά άτυχων γεγονότων το μήνυμα σου ήρθε μισό,

Νομίζω πως ήρθε η ώρα να το δεις ολόκληρο...

Γεια σου! Τι κάνεις;
Πάει καιρός που δεν έχουμε μιλήσει.
Ένα πρωινό είδα πως ένας A. είδε την φωτογραφία μου στο ινστα. Μου κόπηκαν τα πόδια, χάρηκα πολύ χωρίς απαραίτητα να ξέρω το γιατί.
Λίγες μέρες πριν γίνει αυτό σε σκεφτόμουν - κάτι που κάνω συχνά πυκνά και ας μην μιλάμε, πιστεύω πως υπάρχει μια ιδιαίτερη σύνδεση ανάμεσά μας και το καταλαβαίνεις. Όπως πιστεύω ότι το καταλαβαίνω και γω όταν με σκέφτεσαι εσύ.
Αυτές τις φευγαλέες στιγμές.

Θυμήθηκα..
Στιγμές, καλές και λιγότερο καλές. Θυμήθηκα το χαμόγελό σου και το ποσό σημαντικός υπήρξες για εμένα. Χωρίς ποτέ να σου δώσω να το καταλάβεις ή να στο πω. Το παιχνίδι με τον εγωισμό μου είχε περισσότερη πλάκα, να σε βλέπω να προσπαθείς να με καταλάβεις και να σε νιώθω να υποφέρεις.
Συγνώμη για τον φόβο που σου δημιούργησα. Τα αναπάντητα ερωτήματά σου και τις σιωπές μου. Με συγχωρείς για την επιπολαιότητά μου και το παιχνίδι με τα συναισθήματά σου. Συγνώμη για την απουσία μου όταν με χρειαζόσουν περισσότερο - εκείνες τις ημέρες μετά τον χωρισμό μας που εσύ περίμενες και ο εγωιστής γίγαντας δεν ερχόταν ποτέ.

Συγνώμη για ότι δεν έχω καταλάβει.
Ήσουν σημαντικός για εμένα. Είσαι σημαντικός. Υπάρχουν φορές που νιώθω πως θα σε πετύχω στον δρόμο και δεν θα ξέρω τι να σου πρωτοπώ. Υπάρχουν και άλλες που εύχομαι απλά να σε πετύχω στον δρόμο και να μην ξέρω τι να σου πω.

Σε νιώθω κοντά. Συγνώμη. Σ'αγαπώ παιδί.
Ελπίζω να περπατάς ακόμη με τα χέρια.

...
Αυτό είναι.
Ίσως κάποια στιγμή λάβω απάντησή σου.
Ίσως και όχι.
Ίσως ο χρόνος που περνά, να απομακρύνει και τους ανθρώπους.
Ίσως..

21.5.16

Μνήμη

θυμάμαι σα χθες εκείνο το βράδυ, ήμουν 8 χρονών
έπεσα για ύπνο, ονειρεύτηκα
είμαι μόνος στο σκοτάδι, θυμίζει το κενό του εσωτερικού της ντουλάπας μου
φωνές, μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω
μια εικόνα με τρομάζει, ουρλιάζω
με ξυπνάει η μαμά μου, Μάνο είσαι καλά;
έχω σκίσει τα σεντόνια μου, προσπαθώντας να μείνω πάνω στο κρεβάτι μου
μαμά, είδα τον διάολο..

περνούν τα χρόνια, η μνήμη ξεφτίζει
είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου, διαβάζω το αγαπημένο μου περιοδικό
κοιτάζω μια αφίσα στον τοίχο απέναντί μου, το δωμάτιο σκοτεινιάζει
το μέρος γνώριμο, θυμάμαι
είμαι όρθιος; δε βλέπω τα πόδια μου
βλέπω σανίδες, σαν ράγες τρένου
κάτι έρχεται προς το μέρος μου. μια γριά
έρχεται κοντά, ο χρυσός της κυνόδοντας μου κινεί το ενδιαφέρον
μου μιλάει, μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω
η φωνή της αντιλαλεί στο κενό, πολλαπλασιάζεται
τρομάζω, είναι πολύ κοντά
τι θέλεις, τι κάνω εδώ;
φωνάζει, τη στέλνω στο διάολο
με σπρώχνει, πέφτω στο κρεβάτι μου
3 χαρακιές στον αριστερό μου πήχη, είμαι 12 χρονών

Καθαρά Δευτέρα, Κιάτο
μια εγκαταλειμμένη βιοτεχνία, στον αγρό με την οικογένεια
άνοιξη, μέρος γεμάτο με λουλούδια
απομακρύνομαι, πάω να τα μαζέψω
γεια σου, τι κάνεις;
μαζεύω λουλ.. κοιτάζω επάνω
ο χρυσός κυνόδοντας λαμπυρίζει στον ήλιο, η γριά
την επεξεργάζομαι, με καταλαβαίνει
αυτά να τα δώσεις στη μαμά σου, μου δίνει ένα μπουκέτο λουλούδια
σηκώνομαι τρομαγμένος, πάω στη μαμά
της δίνω τα λουλούδια, της λέω για τη γριά
ποια γριά; τον χειμώνα αρρωσταίνω

περνούν τα χρόνια, ξεχνάω
ο δρόμος με βγάζει στην Ιρλανδία, Χριστούγεννα
μένω στο Coolock, μια όμορφη περιοχή στο βορειοδυτικό Δουβλίνο
31 Δεκεμβρίου 2006, έχει ωραίο καιρό και πάμε στο πάρκο δίπλα στο εμπορικό
ένα άγαλμα με δύο χορευτές γύρω από μια λίμνη, μαθαίνω την ιστορία του
το StarDust και η φωτιά του, 48 άνθρωποι
η θεία του φίλου μου πέθανε στο Club, τα δάκρυά μου γίνονται ένα με τη λίμνη
το ίδιο βράδυ βγαίνουμε για Πρωτοχρονιά, στο George
είμαστε στους VIP, ανάμεσα σε 2 μπαρ κάτω από τη σκηνή
countdown, βιντεοσκοπώ με το κινητό μου
αλλάζει η χρονιά, σπίθες παντού - πυροτεχνήματα
το δέντρο γύρω από τη σκάλα παίρνει φωτιά, ο προτζέκτορας φλέγεται και πέφτει στη σκηνή
φωτιά, φωνές
χάνω τους φίλους μου και ψάχνω έξοδο
πηδάω πάνω από το μπαρ, κάποιος έχει γλιστρήσει και το κεφάλι του είναι μέσα στα μπουκάλια
βγαίνω έξω, είμαι με κοντομάνικο και κάνει φοβερό κρύο
κάγκελα, φωτιά και σειρήνες
θυμάμαι

Βάκχες, είμαι 24
η Νέρισσα με πλησιάζει, μου λέει δώσε μου το χέρι σου
έχουμε ξαναβρεθεί εμείς σε προηγούμενη ζωή, Ιρλανδία
με μαθαίνει τον τρόπο να μιλάω με τους άλλους, μου μαθαίνει τα πεδία
μου μαθαίνει πως να φεύγω από το σώμα μου, γνωρίζει τον άγγελό μου
δυσκολεύομαι να την πιστέψω, το ίδιο βράδυ δοκιμάζω
οι φωνές μου μιλούν, είναι γύρω μου
ακούω την αδερφή μου να φωνάζει και επιστρέφω, παιχνίδια του μυαλού
κοιμάμαι, το επόμενο βράδυ προσπαθώ πάλι
η γριά με τον χρυσό κυνόδοντα, μιλάμε την ίδια γλώσσα πια
καταλαβαίνω, κάνω ερωτήσεις
μου απαντάει, στα 28
είμαι 28, περιμένω

1.4.16

Η Αλεπού

Ένα λευκό δωμάτιο,
Κοιτάζω γύρω μου και το βλέμμα μου ανακαλύπτει λέξεις,

Είμαι στο κέντρο του δωματίου - πάνω σε βάθρο,
Το σώμα μου πέτρινο,
Κοιτάζω τις λέξεις - το βλέμμα μου ανοίγει,

Αγάπη - Διακοπές,
Φοβάμαι - φωνάζω,
Πάμε, μαζί! - μου απαντάς

9.10.15

Dreams Collide

Είδα ένα πολύ ζωντανό όνειρο,
Ήσουν εκεί, Εσύ και η αδερφούλα σου,
Είμασταν σπίτι σου,
Μου έλεγες πόσο χαίρεσαι που με βλέπεις,
Και γω, μόνο συμφωνούσα μαζί σου,
Θα ήθελα πολύ να σε βλέπω μπροστά μου,
Ήταν όμως μόνο ένα όνειρο,
Μόνο.

Ένα ζωντανό όνειρο,
Που συγκρούεται με την πραγματικότητα,
Τα μαζί που αφήσαμε,
Ήσουν πολύ ερωτευμένος μαζί μου, έτσι θέλω να σε θυμάμαι,
Ήμουν φοβισμένος, δεν είναι ότι δεν ήθελα εσένα,
Δεν ήθελα κανέναν.

Πήγαμε στο δωμάτιό σου,
Με πήρες και σε πήρα αγκαλιά,
Δάκρυα γέμισαν τα μάτια μας,
"Είμαι ακόμα ερωτευμένος, θέλω να είμαστε μαζί, μη με αφήσεις να φύγω, δεν θέλω. Θέλω μόνο να είμαι μαζί σου" σου είπα,
Με άφησες και πήγες στον υπολογιστή σου,
Άνοιξες μια νέα σελίδα και είδα ότι το μπλογκ μου είναι στα αγαπημένα σου.

Για αυτό σου γράφω.
Ξέρω. Και εσύ ξέρεις.
Αφήσαμε τους εγωισμούς μας ελεύθερους και διαλύσαμε όσα είχαμε χτίσει μαζί.

Δεν ήταν μια εύκολη σχέση.
Για εμένα οι σχέσεις με τους ανθρώπους δεν ήταν ποτέ εύκολες.
Σε πλήγωσα. Πολύ.
Με συγχωρείς για τον πόνο που ένιωσες στην καρδιά σου.
Με συγχωρείς για το κενό, για τις στιγμές που ένιωσες πως δεν σε αγαπάω.

Πάνε πέντε χρόνια.
Μα είναι σαν να πέρασαν πέντε λεπτά.

Σε λίγο φεύγω,
Το κουτί με τα όνειρα που κάναμε για εμάς θα το αφήσω πίσω μου,
Ένα κουτί γεμάτο ενέργεια που δεν πρέπει να πάρω μαζί μου,
Δεν είναι δίκαιο.

Θα σε ξαναδώ.
Να το ξέρεις.
Είσαι σημαντικός.
Να σε προσέχεις.

21.9.15

Φανερός

Θέλω να γυρίσω όλον τον Κόσμο,
Να γνωρίσω διαφορετικούς Ανθρώπους,
Να αντικρίσω το ηλιοβασίλεμα από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης,
Να περπατήσω σε δρόμους και μικρά στενά,
Γράφοντας τη δική μου ιστορία,
Μια ιστορία παράλληλη στις ιστορίες των Άλλων..


Σκέψου πως υπάρχει μια κάψουλα του χρόνου και πηγαίνεις πίσω στο παρελθόν. Σε ποια εποχή θα επέλεγες να ζήσεις; Προσωπικά θα επέλεγα την Ελληνιστική Περίοδο, την περίοδο προ των Ρωμαϊκών Χρόνων - που οι τελευταίοι κατά την άποψή μου συνέβαλλαν στην καταστροφή και τη μεταστροφή του Ανθρώπινου Πνεύματος.

Έλα όμως που οι Αρχαίοι Έλληνες μιλούσαν άλλη γλώσσα.. Ναι, άλλη γλώσσα. Τα Νέα Ελληνικά δεν έχουν καμία σχέση με τα Αρχαία και σε αυτό το πλαίσιο το Φανερός του τίτλου θα πρέπει να μεταφραστεί σε Δήλος.


Η Δήλος
Ποια Ρώμη; Για ποια ανοιχτά μουσεία μου μιλάς και για ποιες πόλεις - μουσεία; Στο κέντρο των Κυκλάδων, υπάρχει αυτό το Αρχαίο, πανέμορφο νησί: η Δήλος, μια βραχονησίδα μόλις 5 χιλιομέτρων μήκους και 1300 μέτρων πλάτους, που ήταν στην αρχαιότητα Ιερό νησί επειδή εδώ γεννήθηκε ο Απόλλωνας και η Άρτεμις, δύο από τους πιο σημαντικούς θεούς του Ελληνικού Πανθέου.


Σαν τη ψάχνεις στον χάρτη θα δυσκολευτείς να τη βρεις γιατί είναι τόσο μικρή, σαν κουκκίδα. Κι όμως, σε αυτό το Ιερό νησί υπολογίζεται ότι ζούσαν 30.000 άνθρωποι, όταν την ίδια εποχή η Αθήνα αριθμούσε κάτι λιγότερο από 60.000.. Όταν τη βρεις θα δεις πως οι Κυκλάδες είναι σαν να χορεύουν γύρω της.. Ο λόγος είναι ότι σύμφωνα με τη Μυθολογία, η Δήλος ήταν ένα πλεούμενο νησί το οποίο ακινητοποίησε ο Ποσειδώνας για να μπορέσει η Λητώ να φέρει στη ζωή τους Δίδυμους Θεούς - τον Απόλλωνα, Θεό του Φωτός και την Άρτεμις, Θεά της Σελήνης.


Η Μεσόγειος,
Το σημείο όπου η μυστικιστική Ανατολή και η Δύση της δράσης και της προόδου
Συναντώνται με την Ελλάδα του λόγου, του μέτρου, της αρμονίας,
Τον χώρο που ο νους και η καρδιά συνυπάρχουν αρμονικά,
Που η αγάπη της ζωής και η υποταγή στο πεπρωμένο εξισορροπούνται..

Ένα νησί μουσείο
Το καταλαβαίνεις από τη στιγμή που το καραβάκι πλησιάσει κοντά της. Τους αρχαίους κίονες γλύφουν τα κύματα της θάλασσας και συ ανυπομονείς να πατήσεις το πόδι σου στη Γη και να ρουφήξεις την ενέργειά της. Από τη Μύκονο το εισιτήριο έχει 19€ μετ'επιστροφής και η είσοδος στο μουσείο είναι μόλις 5€.



Τη γύρισα όλη. Περπάτησα μονοπάτια, σκαρφάλωσα βράχια, βρέθηκα στα ψηλότερα σημεία της, μαγεύτηκα από τα χρώματα του Αιγαίου και είδα με τα μάτια μου το μόνο κοινό στοιχείο που έχουμε με τους Αρχαίους Έλληνες: κατοικούμε την ίδια χώρα και κοιτάμε τα ίδια βουνά που καταλήγουν στη θάλασσα..


Η Έρημος
Σήμερα το νησί κατοικείται από μόλις 24 άτομα, 14 φύλακες και 10 εργαζόμενους του χώρου. Η πλειονότητα των κατοίκων της είναι σαύρες, αρνάκια και κατσικάκια που βρίσκονται διάσπαρτα στο νησί για να σου θυμίζουν την άτακτη ερήμωσή της στις αρχές του 1988 όπου το νησί χαρακτηρίστηκε Διατηρητέο και εν συνεχεία Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1990. Η διαμονή στο νησί απαγορεύεται δια ροπάλου, το ίδιο και η κολύμβηση στις πανέμορφες λευκές παραλίες της. Εγώ αψηφώντας τους κανόνες, έβγαλα τα παπούτσια μου και βούτηξα για λίγο τα πόδια μου στο νερό αλλά δε σας προτείνω να πράξετε το ίδιο.


Η Ιστορία
Στο ταξίδι της επιστροφής γνώρισα μια συμπαθέστατη γιαγιούλα. Την κυρία Ζωή, 89 ετών σήμερα μα κοτσονάτη, κάτοικο του νησιού στο παρελθόν και τακτική επισκέπτρια - καθώς έχει λίγα αρνάκια και ένα γαϊδουράκι ακόμα στο νησί. Στην ολιγόλεπτη συζήτησή μας μου είπε ένα μυστικό..

Στη Δήλο υπάρχει πολλή ενέργεια.
Τη νιώθεις σαν πατήσεις το πόδι σου στο λιμάνι.
Τη βλέπεις να στροβιλίζεται γύρω σου στα καλοδιατηρημένα ερείπια.
Οι άνθρωποι της Δήλου ήταν αθάνατοι, όσο έμεναν στη Δήλο δεν πέθαιναν ποτέ.
Κανείς δεν πέθαινε στη Δήλο για αυτό πήγαιναν στη Ρήνεια.
Πήγαιναν στη Ρήνεια για να πεθάνουν..


Απίστευτο;

15.9.15

Ο Πολιτισμός των Ανθρώπων

θα μπορούσα να σου πω 100.000 λόγους,
γιατί είμαι ερωτευμένος με τη ζωή,
με οτιδήποτε περπατάω καθημερινά,
με όλα αυτά που με κάνουν άνθρωπο,
με μια Φαιά εικόνα,
αυτή που κάθε πρωί μας ξυπνάει,
την εικόνα του ουρανού με τα άστρα,
το Φως


Λίγο μετά την Άνω Μερά στη θέση Τηγάνι Μυκόνου βρίσκονται τα παλαιά μεταλλεία. Σήμερα τα κτήρια τους στέκουν ερειπωμένα, να θυμίζουν τη δραστηριότητα του παρελθόντος. Εδώ εξορύχθησαν 3.000.000 τόνοι συμπυκνώματος βαρύτη από το 1908 με την εταιρία "Δεσπόζιτος Ντεπιάν" μέχρι το 1986 με την "ΜΥΚΟΜΠΑΡ" όπου και οι εργασίες σταμάτησαν.


Τα μεταλλεία ξεχωρίζουν στο βραχώδες και ξερό έδαφος της Μυκόνου από χιλιόμετρο. Ένας χωματόδρομος σε οδηγεί στην πόρτα τους όπου κατευθείαν καταλαβαίνεις τα μεγέθη της επιχείρησης. Είναι ένα μικρό χωριό που αποτελείται από 10 κατοικίες και 5 δημόσια κτήρια, ικανό να φιλοξενήσει πάνω από 100 άτομα. Τα κτήρια είναι όλα εγκαταλελειμμένα σήμερα, όμως εύκολα ξεχωρίζεις ποια από αυτά ήταν γραφεία, κατοικίες και καφενεία. Μια εκκλησία στην είσοδο του χωριού φέρει στη βάση της μαρμάρινη επιγραφή με καμιά πενηνταριά ονόματα, είναι τα ονόματα των άτυχων μεταλλωρύχων που αρρώστησαν από τη Χαλίκωση και τα αφεντικά τους - ως είθισται - αποφάσισαν να τους ξεκάνουν, όντας αντιπαραγωγικοί..


Υπάρχει κάτι απόκοσμα μαγευτικό στην ατμόσφαιρα εδώ. Καθώς εξερευνείς τα εσωτερικά των κατοικιών βλέπεις πως κάποιος έχει αφήσει το δικό του αποτύπωμα εδώ πριν από εσένα και μετά από τους πρώτους κατοίκους του χωριού. Η αύρα του και η έμπνευσή του έχουν απλωθεί στους χώρους και έχουν δημιουργήσει ένα έργο τέχνης που άνετα θα μπορούσε κάποιος να δει σε μια γκαλερί. Υπάρχουν χρώματα, λέξεις, αντικείμενα που σε πάνε πίσω στο παρελθόν.. και συ βρίσκεσαι να ρίχνεις κλεφτές ματιές στις ζωές και τα πάθη των ανθρώπων που πέρασαν και άφησαν το στίγμα τους.




όταν χάθηκε ο πολιτισμός των ανθρώπων ήρθε ο πολιτισμός κάποιου άλλου,
κάποιου που άφησε ένα κομμάτι της ψυχής του σε αυτόν τον ερειπωμένο χώρο,
έμπνευση και αντικείμενα που σε φέρνουν πιο κοντά




Σαν αφήνω πίσω μου αυτό το ταξίδι σκέφτομαι..
Τα μεταλλεία είναι ένα από τα πιο ήσυχα και μοναχικά μέρη στη Μύκονο.
Η Μύκονος έχει μεγαλώσει στο πέρασμα των χρόνων και σαν βρίσκεσαι εδώ αισθάνεσαι να είσαι μέσα σε μια μήτρα.
Όλοι θέλουμε τα πράγματα να παραμείνουν ίδια, βολευόμαστε να ζούμε στη δυστυχία γιατί φοβόμαστε την αλλαγή. Φοβόμαστε ότι θα ερειπώσουμε. Προτιμούμε τον πόνο, λες και ο πόνος είναι κάτι καλό..
Κοίταξα γύρω μου το χάος που αφήνει ο πολιτισμός των ανθρώπων και τη προσαρμογή του μέρους αυτού στο φυσικό τοπίο. Ο χρόνος που πέρασε το έχτισε ξανά και του έδωσε μια άλλη υπόσταση.
Στη ζωή θα πρέπει να είμαστε πάντα προετοιμασμένοι για ατελείωτα κύματα αλλαγής.
Μεταμορφώσεις.

3.9.15

Το Όνομα.

Το 2012, αφού είχα ταξιδέψει αμέτρητες φορές στην αγαπημένη μου και γείτονα χώρα, την Τουρκία, αποφάσισα να δώσω στον εαυτό μου ένα Τούρκικο όνομα που θα μου ταιριάζει.

Ο λόγος;
Το Μάνος δεν είναι εύκολο και μοιάζει ξένο. Εγώ ήθελα blend in, όχι stand out. Είμαστε το όνομά μας. Gökay το δικό μου. Gök σημαίνει γαλανός ουρανός στα Τούρκικα και Ay είναι ο αγαπημένος μου αστερίας, το Φεγγάρι.. Το όνομά μου σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "το Φεγγάρι που λάμπει στον ουρανό".
Catchy ε;

Σήμερα είμαι στη Μύκονο. Κατέβασα μια σαμπάνια Crystal μόνος μου το βράδυ που πέρασε και είδα τον τραπεζικό μου λογαριασμό με - 700 + 50 tips - 750 € λιγότερα. Χαλάλι.

Είναι καιρός που θέλω να δω κάτι διαφορετικό. Και το βράδυ που πέρασε μέθυσα. Δεν ξέρω πως γύρισα στο σπίτι, πιστεύω οτι ο Άγγελός μου με βοήθησε να διανύσω τα 10 χιλιόμετρα που χωρίζουν τη Χώρα από το σπίτι μου.
Το διαφορετικό.. Το είδα. Ένα νέο όνομα, για το πολλά υποσχόμενο ταξίδι μου στην Ινδία.
Mukul / μπουμπούκι, ψυχή, άνθιση..

Αφού το επέλεξα και το ανέβασα πάραυτα στο Φουμπού, διάβασα ποιός είναι ο Mukul. Και τα έπαιξα. Παίξτα και εσύ εδώ. Μου ταιριάζει.

Στην Ινδία έχω πολλούς λόγους να πάω. Θέλω να εκπαιδευθώ και να παιδευθώ. Θέλω το διαφορετικό από την Ευρώπη και ΣΙΑ που την έχω φάει με το κουτάλι..
Θέλω τη γνώση και τα μαθήματα που θα με πάνε παρακάτω στο αιώνιο και αέναο ταξίδι της ψυχής.

Θέλω ίαση και ολοκλήρωση.

C'est la vie. 

24.5.15

Flash Back.

Είμαστε στα μέσα του 2015 και πηγαίνω στο σπίτι που μεγάλωσα /
Έχει προηγηθεί μια συζήτηση με τον άνθρωπό μου - το πότε γνωριστήκαμε και λοιπά.
 
Όταν ήμουν 22 χρονών η ζωή απλωνόταν μπροστά στα πόδια μου μα εγώ φοβόμουν ένα πράγμα /
Να μεγαλώσω /
Το μεγαλώνω εδώ δε σημαίνει ωριμάζω /
Σημαίνει Ξεχνάω τα σημαντικά - τα συναισθήματα.
 
Αποφάσισα λοιπόν να καταγράφω τη ζωή μου, σαν σε ημερολόγιο /
Ένα τετράδιο για κάθε χρόνο που περνούσε, χωρίς επακριβώς ακολουθούμενες ημερομηνίες /
Το κάνω για εμένα και για τους ανθρώπους που περνούν από τη ζωή μου /
Σκέφτομαι πως έτσι μένουν αναλείωτα τα συναισθήματα,
κατανοώ τη δυσκολία των ανθρώπων στη Μνήμη και φοβάμαι απεριόριστα τη Λήθη.
 
Πήρα το τετράδιο του 2012 στα χέρια μου /
Ξεκίνησα να το διαβάζω και πολύ σύντομα οι λέξεις μου άρχισαν να με παρασύρουν σε ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο..
Γνώρισα ξανά τον εαυτό μου, μπόρεσα και με είδα έξω από σώμα μου /
Τα τετράδιά μου έχουν ένα σημαντικό κομμάτι του εαυτού μου και της ψυχής μου μέσα τους,
Περιέχουν τη Μνήμη, αυτά που Θέλω να Θυμάμαι.
 
Γιατί για εμένα ήταν, είναι και θα είναι για πάντα σημαντικά.
Ξεκίνησα να διαβάζω τα τετράδιά μου με την ίδια όρεξη που διάβασα το Χάρι Πότερ την πρώτη φορά που έπεσε στα χέρια μου,
Αποφάσισα να αφιερώσω ένα κομμάτι από το τετράδιο του 2015 στο παρελθόν μου.
 
Η Αξία της Μνήμης είναι ανεκτίμητη,
Είτε αυτή έρχεται μέσα από λέξεις είτε μέσα από αντικείμενα που σε πηγαίνουν πίσω στον χρόνο,
Σου Θυμίζουν τα Ευχάριστα /
Αλλά και τα λιγότερο Ευχάριστα /
Ευχαριστώ.



 
Maybe my life hasn't been so chaotic.
It's just the world that is and the only real trap
is getting attached to any of it.
Ruin is a gift. Ruin is the road to transformation.
Elizabeth Gilbert

19.10.14

I am *

ήταν Δευτέρα 13.10.2014 όταν μου μπήκε μια ιδέα στο κεφάλι, να γράψω για τον τρόπο που βλέπω τη ζωή, όσα έχω μάθει και όσα μου έχει μάθει,
έτσι αποφάσισα πως κάθε μέρα, για μια εβδομάδα, θα γράφω για πράγματα που θεωρώ σημαντικά,
τα σημαντικά μου, τα ανέβαζα στη προσωπική μου σελίδα στο Φατσοβιβλίο,
τα συνόδευα με όμορφα τραγούδια, από αγαπημένους μου καλλιτέχνες,

εδώ, παρατίθενται οι 7 ημέρες της εβδομάδας, μαζί με λίνκ για να δείτε τα ποστ ολοκληρωμένα,

Δευτέρα 13.10 / ζήσε σήμερα, αγάπησε, νιώσε,
να αγαπάς και να αγαπιέσαι χωρίς περιορισμούς * / λινκ
Τρίτη 14.10 / αφέσου, κατανόησε,
ο μεγαλύτερος εχθρός σου είναι η συνήθεια... * / λινκ
Τετάρτη 15.10 / ζώντας με διαβήτη έμαθα να προσέχω το σώμα μου, η σημαντικότερη αγάπη είναι του εαυτού,
η πρόληψη σώζει ζωές.. * / λινκ
Πέμπτη 16.10 / μην κατακρίνεις τα συναισθήματά σου, νιώσε ελεύθερα,
το να μετανιώνεις είναι ανθρώπινο * / λινκ
Παρασκευή 17.10 / ο περιορισμός του περίγυρου και του εαυτού ξεπερνιέται,
δώσε στον εαυτό σου την ελευθερία της επιλογής.. * / λινκ
Σάββατο 18.10 / η δύναμη της σκέψης είναι η ισχυρότερη ικανότητά σου, χρησιμοποίησέ τη σωστά,
μη προδικάζεις, αφέσου * / λινκ
Κυριακή 19.10 / φαντάσου πως θα ήθελες να είναι ο κόσμος, μπορείς να κάνεις τα πάντα εάν πιστέψεις στον εαυτό σου,
ο "παράδεισος" είναι κομμάτι αυτού του κόσμου * / λινκ

για χρόνια υπήρξα κάποιος άλλος,
αυτός που νόμιζα ότι ήθελαν οι άλλοι να είμαι,
μου πήρε πολύ χρόνο να αποδεχθώ τον εαυτό μου,
στους εαυτούς που είχα δημιουργήσει αλλά δεν ήθελα πια, έδωσα υπόσταση,
σάρκα και οστά,
τους ξεχώρισα από το φυσικό μου σώμα,
δεν τους μηδένισα - ούτε τους απέκρυψα, έγιναν συνοδοιπόροι μου,
πολλοί από αυτούς με συνοδεύουν ακόμα στη ζωή μου,
τους αποδέχομαι, τους σέβομαι και τους ελέγχω,
είμαι ο Μαέντος, ο Φεγγαρογητεμένος, ο Gökay,
πάνω από όλους είμαι εγώ, ο Μάνος..


10.10.14

Αυτοκτονία *

ξέρεις,
πολύ πριν καταφέρω να χρησιμοποιήσω το χάρισμά μου είδα ένα όνειρο,
ήμουν στο σπίτι μιας φίλης μου,
τον είδα,

- Γεια σου Μαέντος / ξέρεις ποιος είμαι, έχεις ακούσει για εμένα,
- Είσαι ο Κώστας, ξέρω / τι θέλεις;
- Μόνο εσύ με βλέπεις / δε μπορώ να της μιλήσω / κάθε μου προσπάθεια να την πλησιάσω καταλήγει στο κενό / έχω προσπαθήσει πολλές φορές,
- Τι θέλεις;
- Να την προσέχεις..



νομίζεις ότι αν επιλέξεις αυτό τον δρόμο θα ηρεμήσεις,
τίποτα δε θα σε ενοχλεί; / θα είσαι ευτυχισμένη;

μάθε αυτό,
η πόρτα του άλλου κόσμου είναι ανοιχτή σε όσους έχουν κλείσει τους θνητούς λογαριασμούς,
εάν οι άλλοι νιώσουν πως δεν είσαι έτοιμη να προχωρήσεις, αφήνεσαι σε μια ενδιάμεση κατάσταση,
το μεταίχμιο *
εκεί,
δε μπορείς να επικοινωνήσεις με τους αγαπημένους σου, παρότι ζεις ανάμεσά τους,
δε μπορείς να περάσεις σε άλλη διάσταση,
οι γύρω σου μεταμορφώνονται, μα εσύ μένεις για πάντα στο μεταίχμιο,
είναι η τιμωρία της επιλογής σου,

αυτό θέλεις;

να θυμάσαι,
το σώμα σου θνητό, η ψυχή σου αθάνατη *

24.9.14

Όταν περάσει αυτή η Νύχτα *

ξάπλωσα,
το λαπιτόπι στη ποδιά μου να παίζει "Εγκλήματα",
προσπάθησα να κοιμηθώ,
στριφογυρνούσα,

άφησα τον εαυτό μου να ταξιδέψει,
να έρθει κοντά σου,

- με ακούς;
- με ακούς;
- είμαι εγώ, άσε λίγο τον υπολογιστή και άκουσε με,
- θέλω να σε δω,
- θέλω να με ακούσεις, με ακούς;


είδα τον εαυτό σου να τινάζεται και ένιωσα το σώμα μου χιλιόμετρα μακριά να τραντάζεται,

- ήρθα να σου πω συγνώμη,
- συγνώμη που σε πλήγωσα,
- συγνώμη για τα μούτρα μου,
- συγνώμη για τον τρόπο μου,
- συγνώμη για το κενό που δημιούργησα ανάμεσά μας,
- θέλω να σε δω, θέλω να μου δώσεις λίγο χρόνο,


σε είδα να αντιδράς, να σηκώνεσαι και να πίνεις λίγο νερό,

- ξέρω πως με σκέφτεσαι και εσύ,
- το νιώθω,
- φοβάσαι εμένα και εγώ φοβάμαι την απόρριψή σου,
- είμαι δειλός,
- δε μπορώ να σε πάρω τηλέφωνο να στα πω,
- σε παρακαλώ δώσε μου λίγο χρόνο,


ο εαυτός σου είχε γυρίσει προς το μέρος του εαυτού μου, κοιταζόμασταν,
το σώμα σου είχε διπλωθεί στα δύο,
γύρισα και κοίταξα το δωμάτιο,
η κούπα που είχαμε μοιραστεί στα δύο από το ταξίδι μου στη Βουδαπέστη διακοσμούσε ακόμη τη βιβλιοθήκη σου,
το κάδρο από τα ΙΚΕΑ στη θέση του,

- καταλαβαίνω,
- πάνε 4 χρόνια,
- τότε δεν ήθελα να καταλάβω,
- καταλαβαίνω και σου ζητώ συγνώμη,
- σε παρακαλώ να με συγχωρέσεις,
- έλα να βάλουμε μια κόμμα ή μια τελεία,
- θα ήθελα πολύ να είναι κόμμα,

- αλλά και τελεία να είναι το σέβομαι,
- θέλω να σε δω,
- θα σε πάρω τηλέφωνο,
- τώρα το ξέρεις,
- σε παρακαλώ μη με απορρίψεις,
- άσε με να σε δω, για λίγο,
- θέλω να δω τα μάτια σου όπως τα βλέπω όταν κλείνω τα δικά μου,
- σταμάτησες να έρχεσαι στα όνειρά μου και δε μπορώ να σε αγγίξω,
- θέλω να σε αγκαλιάσω,

ο εαυτός μου επέστρεψε και το σώμα μου άνοιξε τα μάτια του,

- θέλω να μου δώσεις ένα σημάδι..

23.9.14

26

σκέφτηκα να γράψω για την ημέρα των γενεθλίων μου,
αναρωτήθηκα κατευθείαν εάν είχα γράψει κάτι στο παρελθόν για αυτά,
όχι,
βλέπεις, για εμένα, μέχρι σήμερα τα γενέθλια δεν ήταν κάτι παραπάνω από μια ημέρα στο ημερολόγιο,
έως σήμερα.

κοιτάζω πίσω να δω εάν έχω γράψει κάτι και πέφτω πάνω σε αυτό
[ λινκ ]
το αστείο είναι ότι ενώ άρχισα αυτό το ιστολόγιο για να θυμάμαι τι ένιωθα τη κάθε στιγμή,
να μπορώ να αναβιώσω τη στιγμή,
ε, δε μπορώ με τίποτα να πάω πίσω,
ξέρω τι είχε γίνει,
τι ένιωθα όμως;

δεν ήθελα ποτέ να δω τα γενέθλια ως μια γιορτή,
μου φαινόταν πολύ περίεργο που πρέπει όλοι να μεγαλώνουμε και να κολλάμε σε νούμερα,

είμαι νούμερο,
τώρα ξαφνικά μου αρέσουν και γράφω για αυτά,
το ξέρω,

άρχισα να καταλαβαίνω από μικρός τον κόσμο γύρω μου,
παρόλα αυτά άργησα πολύ να μιλήσω,
πρέπει να ήμουν 5 όταν είπα τις πρώτες μου λέξεις,
ήθελα να τις πω ολόκληρες κατευθείαν,
μιλούσα καθαρά αλλά μπεμπέκιζα,
γιατί γούσταρα,
οι γύρω μου με θεωρούσαν περίεργο,
ποτέ δεν ένιωσα έτσι,
ένιωθα διαφορετικός,
εκείνοι με έβλεπαν απλά ως [ λινκ ]

έμαθα γρήγορα ότι δεν έχει σημασία τι πιστεύουν οι άλλοι για εμένα,
αλλά το τι ιδέα έχω εγώ για τον εαυτό μου,
έπαρση,
έτσι έγινα ένα από τα πολλά κωλόπαιδα που βλέπουμε εκεί έξω,
κραιπάλες από μικρός,
στα 13 μου έκανα τον πρώτο μου μπάφο,
και πολλά άλλα "ολίγον νόμιμα"

ανακάλυψα στη πορεία ότι η ιδέα που είχα για τον εαυτό μου δε μου άρεσε,
οπότε με άλλαξα,
πολλές φορές,
ζούσα μια αρχαία τραγωδία κατά καιρούς,
γιατί γούσταρα,

έκανα - και κάνω τη ζωή μου όπως γουστάρω,
αυτό είναι,
ο κόσμος γύρω είναι πολύς,
η ζωή λίγη,
φτάνεις 26,
όλοι έχουμε ζήσει διαφορετικά,
εγώ;
τα έζησα όλα και συνεχίζω να ζω όπως γουστάρω!

κάποτε στο Μέχικο

29.5.14

Πάντειο Πανεπιστήμιο

πέρασα τη πόρτα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης το 2007,
για την ακρίβεια στις 27.2.2007 πήγα και γράφτηκα στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας,
είχε προηγηθεί τηλεφώνημα στο σπίτι,
με περίμεναν,
θυμάμαι που δεν μου άρεσε καθόλου,
πάντα μου άρεσε η Ιστορία,
αλλά δεν είχα σκοπό να την ακολουθήσω σε όλη μου τη ζωή,
ήθελα Ψυχολογία,
είχα περάσει ένα υπέροχο δίμηνο στην Ιρλανδία όπου είχα ξεκινήσει να σπουδάζω στο Trinity,

επέστρεψα να πάρω τα πράγματά μου αρχές Φλεβάρη,
θυμάμαι το τηλέφωνο να χτυπάει και τη μάνα να ουρλιάζει από τη χαρά της,
εγώ μέσα μου έλεγα "Μα τί είναι αυτό το Πάντειο; Πολιτική Επιστήμη; Μπλιαξ.."

από το 2007 μέχρι το 2009 δεν είχα περάσει ούτε ένα μάθημα,
πήγαινα μόνο για να πάρω βεβαιώσεις,
και να σιχτιρίσω στις ουρές για τα πάσο..

τον Φεβρουάριο του 2009 πήγα από το Πάντειο για να πάρω μια βεβαίωση,
εκεί είδα μια αφίσα για ένα συνέδριο που θα γινόταν στο Κέντρο της Αθήνας,
Ελληνο-Τουρκικές Σχέσεις,
πήγα,
κάτι ξύπνησε μέσα μου,
την επομένη αποφάσισα να ασχοληθώ με το Τμήμα μου,
πήγα και είδα τα μαθήματα που προσέφερε,
βρήκα πολλές Ιστορίες που με ενδιέφεραν,
Οθωμανική, Τουρκική, Νεότερη Κυπριακή αυτές που μου κίνησαν το ενδιαφέρον,
ξεκίνησα να πηγαίνω στα μαθήματα,
συνειδητά,
το συνέδριο αυτό μου γύρισε το κεφάλι..

αγάπησα το Πάντειο και τους καθηγητές μου,
αγάπησα τον τρόπο που έκαναν μάθημα και ήθελα να τους μοιάσω,
με κέρδιζαν η αμεσότητά τους και η ανθρωπιά,
στοιχεία που δεν είχα δει ποτέ πριν στο σχολείο..

αγάπησα το διάβασμα στο Πάντειο,
συμμετείχα σε συνέδρια,
συμμετείχα σε μαθήματα,
είδα ότι μπορώ να γίνω καλός σε κάτι,
κάτι που δεν είχα ιδέα ότι μπορεί να γίνει όσα χρόνια ήμουν στο σχολείο,
άνοιξαν τα μάτια μου..

σήμερα είμαι πτυχιούχος της Σχολής Πολιτικής Επιστήμης του Παντείου Πανεπιστημίου,
η ορκωμοσία ήταν μια πολύ όμορφη εκδήλωση,
μέσα στο καλοκαίρι θα πω αντίο στην Ελλάδα και το Πάντειο για λίγο καιρό,
θα πάω να κάνω ένα μεταπτυχιακό,
ίσως και ένα διδακτορικό στην Ιστορία,
την επιστήμη που με έκανε να υποκλιθώ στην αφεντία της..

το Πάντειο είναι ένα πολύ καλό Πανεπιστήμιο /
ίσως μοναδικό στο είδος του,
το Πάντειο δεν θα υπήρχε χωρίς τους καθηγητές του /
άνθρωποι έξυπνοι και μεθοδικοί,
εμείς δε θα υπήρχαμε να συνεχίζουμε το έργο /
χωρίς όλους τους αφανείς "ήρωες" της γραμματείας / της βιβλιοθήκης / των υπαλλήλων του Πανεπιστημίου,

στους καθηγητές μου οφείλω ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ,
που με έκαναν έναν καλό επιστήμονα και έναν καλύτερο άνθρωπο.

Ευχαριστώ Πάντειο,
θα τα πούμε ξανά σύντομα,
η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις..

13.5.14

16η Ημέρα

- Πάνε μέρες που φοβάμαι, δε ξέρω τι είναι αυτό που φοβάμαι.

Έχουν αλλάξει πολλά,
Τρέχω πανικόβλητος,
Μακριά από την οικογένειά μου,
Τις άγκυρές μου,
Πάνω που με έβρισκα στη νέα μου κατάσταση,
Καλούμαι να αλλάξω τον κόσμο γύρω μου..

Χρειάζομαι χρόνο,
Σε έναν κόσμο που μοιάζει να έχει ημερομηνία λήξης,
Παλινόρθωση,
Το παρελθόν ζωντανεύει
μα δεν ξέρω
να μείνω
ή να φύγω;


Όμορφα όνειρα,
Που σα ξυπνάς
καταλαβαίνεις πραγματικά,
Πως είναι εφιάλτες..

8.5.14

12η Ημέρα

- Αποφάσισα να αποφύγω τις αρνητικές σκέψεις, στο μυαλό μου αυτές με έφεραν μέχρι εδώ, αν δεν ασχοληθώ με τον εαυτό μου και αυτή τη φορά, την επόμενη θα με ξαπλώσει..


Δεν μπορώ να πω πως αυτή είναι μια θετική σκέψη,
Είναι όμως η αλήθεια, όπως τη βιώνω τον τελευταίο καιρό,
Ενέργεια,
Κάθομαι μπροστά στον καθρέπτη,
Τελευταία αποφεύγω να με κοιτάξω,
"Που πήγε η αυταρέσκειά μου;" σκέφτομαι..

Βλέπω έναν νεαρό,
Γύρω στα 20,
Ξεχωρίζουν τα φυσικά κόκκινα χείλη του και τα γυαλιστερά του μάτια,
Είναι όμορφος ή άσχημος;
Δεν μπορώ να αποφασίσω,
Ενώ η εξωτερική του εμφάνιση είναι ωραία η ενέργειά του είναι θαμπή,
"Πολύ παραπάνω από την ηλικία του." σκέφτομαι..

Παλαιότερα η ενέργειά μου είχε ζωηρό, μπλε χρώμα,
Συχνά έμοιαζε με μπλε ελεκτρίκ,
Ένα χρώμα που κερδίζει,
Δηλώνει εσωτερική ισορροπία,
Κάποιοι το συνδέουν με τη σχέση που έχουμε με τις ανώτερες δυνάμεις,

Αυτές τις δυνάμεις που έχασα καθώς μεγάλωσα,
Όχι, ποτέ δεν πίστευα σε Θεούς,
Πίστευα ότι εγώ είμαι Θεός,
Κι αν είμαι;
Το σώμα μου, μου υπενθυμίζει τη θνητότητά μου,

Για την ισορροπία αυτού θα μεριμνήσω.

7.5.14

11η Ημέρα

- Δεν λέγεται ατυχία αυτό που έπαθα, είναι η νομοτέλεια του σύμπαντος, όπου μαζεύεται πολλή αρνητική ενέργεια, έρχεται το ξέσπασμα..

Αν σκεφτούμε ποιοι είναι οι πραγματικά άτυχοι θα εκπλαγούμε,


Η αλήθεια είναι ότι μετά το τέλος των σπουδών μου δεν είχα τι να κάνω,
Είμαι ένα τρομερά ενεργητικό άτομο,
Οι σπουδές στη Τουρκία ήταν ένα διάλειμμα,
Με την επιστροφή μου στην Ελλάδα "έπεσα" πάλι
και περίμενα πότε θα γυρίσω πίσω,

Σήμερα είναι 7 Μαίου,
Κανονικά θα επέστρεφα πριν 6 μέρες,

Αλλά είμαι εδώ,
Αλλαγή σχεδίων,
Μικρή αλλαγή στο σώμα μου,

Ο γιατρός λέει πως θέλω 6 εβδομάδες ακόμα,
Μετά θα ξεκινήσω φυσιοθεραπεία,
Σε 4 μέρες θα αρχίσω να κινώ τον ώμο μου,
Για να μη μείνει κολλημένος εκεί για πάντα,

- Όχι, δεν είμαι άτυχος, απλά δοκιμάζομαι.. *
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...