Φανερός

Θέλω να γυρίσω όλον τον Κόσμο,

Να γνωρίσω διαφορετικούς Ανθρώπους,

Να αντικρίσω το ηλιοβασίλεμα από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης,

Να περπατήσω σε δρόμους και μικρά στενά,

Γράφοντας τη δική μου ιστορία,

Μια ιστορία παράλληλη στις ιστορίες των Άλλων..

Σκέψου πως υπάρχει μια κάψουλα του χρόνου και πηγαίνεις πίσω στο παρελθόν. Σε ποια εποχή θα επέλεγες να ζήσεις; Προσωπικά θα επέλεγα την Ελληνιστική Περίοδο, την περίοδο προ των Ρωμαϊκών Χρόνων - που οι τελευταίοι κατά την άποψή μου συνέβαλλαν στην καταστροφή και τη μεταστροφή του Ανθρώπινου Πνεύματος.

Έλα όμως που οι Αρχαίοι Έλληνες μιλούσαν άλλη γλώσσα.. Ναι, άλλη γλώσσα. Τα Νέα Ελληνικά δεν έχουν καμία σχέση με τα Αρχαία και σε αυτό το πλαίσιο το Φανερός του τίτλου θα πρέπει να μεταφραστεί σε Δήλος.

Η Δήλος

Ποια Ρώμη; Για ποια ανοιχτά μουσεία μου μιλάς και για ποιες πόλεις - μουσεία; Στο κέντρο των Κυκλάδων, υπάρχει αυτό το Αρχαίο, πανέμορφο νησί: η Δήλος, μια βραχονησίδα μόλις 5 χιλιομέτρων μήκους και 1300 μέτρων πλάτους, που ήταν στην αρχαιότητα Ιερό νησί επειδή εδώ γεννήθηκε ο Απόλλωνας και η Άρτεμις, δύο από τους πιο σημαντικούς θεούς του Ελληνικού Πανθέου.

Σαν τη ψάχνεις στον χάρτη θα δυσκολευτείς να τη βρεις γιατί είναι τόσο μικρή, σαν κουκκίδα. Κι όμως, σε αυτό το Ιερό νησί υπολογίζεται ότι ζούσαν 30.000 άνθρωποι, όταν την ίδια εποχή η Αθήνα αριθμούσε κάτι λιγότερο από 60.000.. Όταν τη βρεις θα δεις πως οι Κυκλάδες είναι σαν να χορεύουν γύρω της.. Ο λόγος είναι ότι σύμφωνα με τη Μυθολογία, η Δήλος ήταν ένα πλεούμενο νησί το οποίο ακινητοποίησε ο Ποσειδώνας για να μπορέσει η Λητώ να φέρει στη ζωή τους Δίδυμους Θεούς - τον Απόλλωνα, Θεό του Φωτός και την Άρτεμις, Θεά της Σελήνης.

Η Μεσόγειος,

Το σημείο όπου η μυστικιστική Ανατολή και η Δύση της δράσης και της προόδου

Συναντώνται με την Ελλάδα του λόγου, του μέτρου, της αρμονίας,

Τον χώρο που ο νους και η καρδιά συνυπάρχουν αρμονικά,

Που η αγάπη της ζωής και η υποταγή στο πεπρωμένο εξισορροπούνται..

Ένα νησί μουσείο

Το καταλαβαίνεις από τη στιγμή που το καραβάκι πλησιάσει κοντά της. Τους αρχαίους κίονες γλύφουν τα κύματα της θάλασσας και συ ανυπομονείς να πατήσεις το πόδι σου στη Γη και να ρουφήξεις την ενέργειά της. Από τη Μύκονο το εισιτήριο έχει 19€ μετ'επιστροφής και η είσοδος στο μουσείο είναι μόλις 5€.

Τη γύρισα όλη. Περπάτησα μονοπάτια, σκαρφάλωσα βράχια, βρέθηκα στα ψηλότερα σημεία της, μαγεύτηκα από τα χρώματα του Αιγαίου και είδα με τα μάτια μου το μόνο κοινό στοιχείο που έχουμε με τους Αρχαίους Έλληνες: κατοικούμε την ίδια χώρα και κοιτάμε τα ίδια βουνά που καταλήγουν στη θάλασσα..

Η Έρημος

Σήμερα το νησί κατοικείται από μόλις 24 άτομα, 14 φύλακες και 10 εργαζόμενους του χώρου. Η πλειονότητα των κατοίκων της είναι σαύρες, αρνάκια και κατσικάκια που βρίσκονται διάσπαρτα στο νησί για να σου θυμίζουν την άτακτη ερήμωσή της στις αρχές του 1988 όπου το νησί χαρακτηρίστηκε Διατηρητέο και εν συνεχεία Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1990. Η διαμονή στο νησί απαγορεύεται δια ροπάλου, το ίδιο και η κολύμβηση στις πανέμορφες λευκές παραλίες της. Εγώ αψηφώντας τους κανόνες, έβγαλα τα παπούτσια μου και βούτηξα για λίγο τα πόδια μου στο νερό αλλά δε σας προτείνω να πράξετε το ίδιο.

Η Ιστορία

Στο ταξίδι της επιστροφής γνώρισα μια συμπαθέστατη γιαγιούλα. Την κυρία Ζωή, 89 ετών σήμερα μα κοτσονάτη, κάτοικο του νησιού στο παρελθόν και τακτική επισκέπτρια - καθώς έχει λίγα αρνάκια και ένα γαϊδουράκι ακόμα στο νησί. Στην ολιγόλεπτη συζήτησή μας μου είπε ένα μυστικό..

Στη Δήλο υπάρχει πολλή ενέργεια.

Τη νιώθεις σαν πατήσεις το πόδι σου στο λιμάνι.

Τη βλέπεις να στροβιλίζεται γύρω σου στα καλοδιατηρημένα ερείπια.

Οι άνθρωποι της Δήλου ήταν αθάνατοι, όσο έμεναν στη Δήλο δεν πέθαιναν ποτέ.

Κανείς δεν πέθαινε στη Δήλο για αυτό πήγαιναν στη Ρήνεια.

Πήγαιναν στη Ρήνεια για να πεθάνουν..

Απίστευτο;

Ο Πολιτισμός των Ανθρώπων

θα μπορούσα να σου πω 100.000 λόγους,

γιατί είμαι ερωτευμένος με τη ζωή,

με οτιδήποτε περπατάω καθημερινά,

με όλα αυτά που με κάνουν άνθρωπο,

με μια Φαιά εικόνα,

αυτή που κάθε πρωί μας ξυπνάει,

την εικόνα του ουρανού με τα άστρα,

το Φως

Λίγο μετά την Άνω Μερά στη θέση Τηγάνι Μυκόνου βρίσκονται τα παλαιά μεταλλεία. Σήμερα τα κτήρια τους στέκουν ερειπωμένα, να θυμίζουν τη δραστηριότητα του παρελθόντος. Εδώ εξορύχθησαν 3.000.000 τόνοι συμπυκνώματος βαρύτη από το 1908 με την εταιρία "Δεσπόζιτος Ντεπιάν" μέχρι το 1986 με την "ΜΥΚΟΜΠΑΡ" όπου και οι εργασίες σταμάτησαν.

Τα μεταλλεία ξεχωρίζουν στο βραχώδες και ξερό έδαφος της Μυκόνου από χιλιόμετρο. Ένας χωματόδρομος σε οδηγεί στην πόρτα τους όπου κατευθείαν καταλαβαίνεις τα μεγέθη της επιχείρησης. Είναι ένα μικρό χωριό που αποτελείται από 10 κατοικίες και 5 δημόσια κτήρια, ικανό να φιλοξενήσει πάνω από 100 άτομα. Τα κτήρια είναι όλα εγκαταλελειμμένα σήμερα, όμως εύκολα ξεχωρίζεις ποια από αυτά ήταν γραφεία, κατοικίες και καφενεία. Μια εκκλησία στην είσοδο του χωριού φέρει στη βάση της μαρμάρινη επιγραφή με καμιά πενηνταριά ονόματα, είναι τα ονόματα των άτυχων μεταλλωρύχων που αρρώστησαν από τη Χαλίκωση και τα αφεντικά τους - ως είθισται - αποφάσισαν να τους ξεκάνουν, όντας αντιπαραγωγικοί..

Υπάρχει κάτι απόκοσμα μαγευτικό στην ατμόσφαιρα εδώ. Καθώς εξερευνείς τα εσωτερικά των κατοικιών βλέπεις πως κάποιος έχει αφήσει το δικό του αποτύπωμα εδώ πριν από εσένα και μετά από τους πρώτους κατοίκους του χωριού. Η αύρα του και η έμπνευσή του έχουν απλωθεί στους χώρους και έχουν δημιουργήσει ένα έργο τέχνης που άνετα θα μπορούσε κάποιος να δει σε μια γκαλερί. Υπάρχουν χρώματα, λέξεις, αντικείμενα που σε πάνε πίσω στο παρελθόν.. και συ βρίσκεσαι να ρίχνεις κλεφτές ματιές στις ζωές και τα πάθη των ανθρώπων που πέρασαν και άφησαν το στίγμα τους.

όταν χάθηκε ο πολιτισμός των ανθρώπων ήρθε ο πολιτισμός κάποιου άλλου,

κάποιου που άφησε ένα κομμάτι της ψυχής του σε αυτόν τον ερειπωμένο χώρο,

έμπνευση και αντικείμενα που σε φέρνουν πιο κοντά

Σαν αφήνω πίσω μου αυτό το ταξίδι σκέφτομαι..
Τα μεταλλεία είναι ένα από τα πιο ήσυχα και μοναχικά μέρη στη Μύκονο.
Η Μύκονος έχει μεγαλώσει στο πέρασμα των χρόνων και σαν βρίσκεσαι εδώ αισθάνεσαι να είσαι μέσα σε μια μήτρα.
Όλοι θέλουμε τα πράγματα να παραμείνουν ίδια, βολευόμαστε να ζούμε στη δυστυχία γιατί φοβόμαστε την αλλαγή. Φοβόμαστε ότι θα ερειπώσουμε. Προτιμούμε τον πόνο, λες και ο πόνος είναι κάτι καλό..
Κοίταξα γύρω μου το χάος που αφήνει ο πολιτισμός των ανθρώπων και τη προσαρμογή του μέρους αυτού στο φυσικό τοπίο. Ο χρόνος που πέρασε το έχτισε ξανά και του έδωσε μια άλλη υπόσταση.
Στη ζωή θα πρέπει να είμαστε πάντα προετοιμασμένοι για ατελείωτα κύματα αλλαγής.
Μεταμορφώσεις.

Το Όνομα.

Το 2012, αφού είχα ταξιδέψει αμέτρητες φορές στην αγαπημένη μου και γείτονα χώρα, την Τουρκία, αποφάσισα να δώσω στον εαυτό μου ένα Τούρκικο όνομα που θα μου ταιριάζει.

Ο λόγος;

Το Μάνος δεν είναι εύκολο και μοιάζει ξένο. Εγώ ήθελα blend in, όχι stand out. Είμαστε το όνομά μας. Gökay το δικό μου. Gök σημαίνει γαλανός ουρανός στα Τούρκικα και Ay είναι ο αγαπημένος μου αστερίας, το Φεγγάρι.. Το όνομά μου σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "το Φεγγάρι που λάμπει στον ουρανό".

Catchy ε;

Σήμερα είμαι στη Μύκονο. Κατέβασα μια σαμπάνια Crystal μόνος μου το βράδυ που πέρασε και είδα τον τραπεζικό μου λογαριασμό με - 700 + 50 tips - 750 € λιγότερα. Χαλάλι.

Είναι καιρός που θέλω να δω κάτι διαφορετικό. Και το βράδυ που πέρασε μέθυσα. Δεν ξέρω πως γύρισα στο σπίτι, πιστεύω οτι ο Άγγελός μου με βοήθησε να διανύσω τα 10 χιλιόμετρα που χωρίζουν τη Χώρα από το σπίτι μου.

Το διαφορετικό.. Το είδα. Ένα νέο όνομα, για το πολλά υποσχόμενο ταξίδι μου στην Ινδία.

Mukul / μπουμπούκι, ψυχή, άνθιση..

Αφού το επέλεξα και το ανέβασα πάραυτα στο Φουμπού, διάβασα ποιός είναι ο Mukul. Και τα έπαιξα. Παίξτα και εσύ εδώ. Μου ταιριάζει.

Στην Ινδία έχω πολλούς λόγους να πάω. Θέλω να εκπαιδευθώ και να παιδευθώ. Θέλω το διαφορετικό από την Ευρώπη και ΣΙΑ που την έχω φάει με το κουτάλι..

Θέλω τη γνώση και τα μαθήματα που θα με πάνε παρακάτω στο αιώνιο και αέναο ταξίδι της ψυχής.

Θέλω ίαση και ολοκλήρωση.

C'est la vie. 

Του κόσμου οι Άννες..

βρίσκομαι σε ένα σπίτι, γίνεται ένα γεμάτο κόσμο πάρτυ,

δεν είμαι πάνω από 12 χρονών, τα παιδιά γύρω μου, μου είναι άγνωστα,

πηγαίνω στην τουαλέτα και βγαίνοντας βλέπω πως με περιμένει ένα μικρό κορίτσι,

με χαιρετά και με οδηγεί στο δωμάτιό της,

κοιτάζω γύρω μου, ο κόσμος της είναι ροζ,

μια πινακίδα μου αποκαλύπτει το όνομά της: Άννα

ακουμπώ το πόμολο της πόρτας και καθώς κάνω να βγω έξω τη ρωτάω

"Δε θα έρθεις;"

μου γνέφει αρνητικά, ανοίγω την πόρτα που κλείνει αυτόματα πίσω μου, και επιστρέφω στο πάρτι,

"Γιατί δεν έρχεται η αδερφή σου εδώ μαζί μας;" ρωτάω τον οικοδεσπότη

"Η αδελφή μου είναι νεκρή.."

"Μα..μόλις την είδα! Περίμενε έξω από την πόρτα της τουαλέτας. Η Άννα, μπορώ να σου περιγράψω το δωμάτιό της με κάθε λεπτομέρεια!" καθόμαστε κάτω και του λέω τι είδα, εκείνος αρχίζει και κλαίει..

"Το δωμάτιο της Άννας το μετατρέψαμε σε αποθήκη, πριν από περίπου έναν χρόνο.."

_ ____________ _

Κάθομαι στο μπαλκόνι μου και βλέπω τις μικρές και μεγάλες μου πρασινάδες,

τις βλέπω να μεγαλώνουν,
να περνούν την αφασία της ήβης,
να τρελαίνονται,
να αρρωσταίνουν,
μέσα στον κύκλο της ζωής τους, υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό,
ο θάνατος.

το σκοτάδι,
το τέλος,
ξαφνικός, αιφνίδιος, τραγικός,

οι μικρές και μεγάλες μου φίλες υπάρχουν για να μου θυμίζουν καθημερινά
ότι εκεί που υπάρχει ο θάνατος / θριαμβεύει η ζωή,
έτσι, ανοίγοντας τα φτερά σου,
ανακαλύπτεις πως ο θάνατος είναι το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής,

ένας Φοίνικας σε ταξίδι παντοτινό..

I am *

ήταν Δευτέρα 13.10.2014 όταν μου μπήκε μια ιδέα στο κεφάλι, να γράψω για τον τρόπο που βλέπω τη ζωή, όσα έχω μάθει και όσα μου έχει μάθει,
έτσι αποφάσισα πως κάθε μέρα, για μια εβδομάδα, θα γράφω για πράγματα που θεωρώ σημαντικά,
τα σημαντικά μου, τα ανέβαζα στη προσωπική μου σελίδα στο Φατσοβιβλίο,
τα συνόδευα με όμορφα τραγούδια, από αγαπημένους μου καλλιτέχνες,

εδώ, παρατίθενται οι 7 ημέρες της εβδομάδας, μαζί με λίνκ για να δείτε τα ποστ ολοκληρωμένα,

Δευτέρα 13.10 / ζήσε σήμερα, αγάπησε, νιώσε,

να αγαπάς και να αγαπιέσαι χωρίς περιορισμούς * / λινκ

Τρίτη 14.10 / αφέσου, κατανόησε,

ο μεγαλύτερος εχθρός σου είναι η συνήθεια... * / λινκ

Τετάρτη 15.10 / ζώντας με διαβήτη έμαθα να προσέχω το σώμα μου, η σημαντικότερη αγάπη είναι του εαυτού,

η πρόληψη σώζει ζωές.. * / λινκ

Πέμπτη 16.10 / μην κατακρίνεις τα συναισθήματά σου, νιώσε ελεύθερα,
το να μετανιώνεις είναι ανθρώπινο * / λινκ
Παρασκευή 17.10 / ο περιορισμός του περίγυρου και του εαυτού ξεπερνιέται,
δώσε στον εαυτό σου την ελευθερία της επιλογής.. * / λινκ
Σάββατο 18.10 / η δύναμη της σκέψης είναι η ισχυρότερη ικανότητά σου, χρησιμοποίησέ τη σωστά,
μη προδικάζεις, αφέσου * / λινκ
Κυριακή 19.10 / φαντάσου πως θα ήθελες να είναι ο κόσμος, μπορείς να κάνεις τα πάντα εάν πιστέψεις στον εαυτό σου,

ο "παράδεισος" είναι κομμάτι αυτού του κόσμου * / λινκ

για χρόνια υπήρξα κάποιος άλλος,
αυτός που νόμιζα ότι ήθελαν οι άλλοι να είμαι,
μου πήρε πολύ χρόνο να αποδεχθώ τον εαυτό μου,
στους εαυτούς που είχα δημιουργήσει αλλά δεν ήθελα πια, έδωσα υπόσταση,
σάρκα και οστά,
τους ξεχώρισα από το φυσικό μου σώμα,
δεν τους μηδένισα - ούτε τους απέκρυψα, έγιναν συνοδοιπόροι μου,
πολλοί από αυτούς με συνοδεύουν ακόμα στη ζωή μου,
τους αποδέχομαι, τους σέβομαι και τους ελέγχω,
είμαι ο Μαέντος, ο Φεγγαρογητεμένος, ο Gökay,
πάνω από όλους είμαι εγώ, ο Μάνος..

Jorge Bucay ***

σε άκουσα να φωνάζεις / "γαμώ την τύχη μου"

- Τι έγινε; *

- Να.. προσπαθώ να προχωρήσω αλλά όλο νέα εμπόδια "φυτρώνουν" μπροστά μου..

- Να σου πω μια ιστορία; *

[...]

Περπατώ σ'ένα μονοπάτι.

   Αφήνω τα πόδια μου να με οδηγήσουν.

   Η ματιά μου στέκεται στα δέντρα, στα πουλιά, στις πέτρες.

   Στον ορίζοντα διαγράφεται το περίγραμμα μιας πόλης.

   Οξύνω την ματιά μου για να την ξεχωρίσω καλύτερα.

   Αισθάνομαι ότι η πόλη με έλκει.

   Χωρίς να ξέρω πως, συνειδητοποιώ ότι σε αυτήν την πόλη μπορώ να βρω όλα όσα επιθυμώ.

   Όλους μου τους στόχους, τους σκοπούς, τα μελλοντικά μου επιτεύγματα.

   Οι φιλοδοξίες και τα όνειρά μου βρίσκονται σε αυτήν την πόλη.

   Αυτό που θέλω να καταφέρω, αυτό που χρειάζομαι, αυτό που θα ήθελα να γίνω πιο πολύ, αυτό που επιδιώκω, αυτό που προσπαθώ, αυτό για το οποίο δουλεύω, αυτό που πάντα φιλοδοξούσα, αυτό που θα ήταν η μεγαλύτερη από τις επιτυχίες μου.

   Φαντάζομαι ότι όλα αυτά βρίσκονται σε αυτήν την πόλη.

   Χωρίς δισταγμό, αρχίζω να πηγαίνω προς τα'κει.

   Λίγο μετά, αφού έχω ήδη αρχίσει να βαδίζω, το μονοπάτι γίνεται ανηφορικό.

   Κουράζομαι λίγο, αλλά δεν πειράζει.

   Συνεχίζω.

   Διακρίνω μια μαύρη σκιά παρακάτω στο δρόμο.

   Πλησιάζω και βλέπω ότι μια τεράστια τάφρος εμποδίζει το πέρασμά μου.

   Φοβάμαι... Διστάζω.

   Μ'ενοχλεί που ο στόχος μου δεν μπορεί να επιτευχθεί εύκολα.

   Όπως και να'χει, αποφασίζω να πηδήξω την τάφρο.

   Κάνω πίσω, παίρνω φόρα και πηδώ...

   Καταφέρνω να την περάσω.

   Ξαναρχίζω τον δρόμο μου και συνεχίζω να περπατώ.

   Λίγα μέτρα πιο κάτω εμφανίζεται άλλη τάφρος.

   Ξαναπαίρνω φόρα και την περνάω και αυτήν.

   Τρέχω προς την πόλη: ο δρόμος φαίνεται καθαρός.

Με ξαφνιάζει μια άβυσσος που ανοίγεται στο δρόμο μου.

   Σταματώ.

   Είναι αδύνατον να πηδήξω από πάνω.

   Βλέπω πως δίπλα υπάρχουν ξύλα, καρφιά και εργαλεία.

   Συνειδητοποιώ ότι βρίσκονται εκεί για την κατασκευή μιας γέφυρας.

   Ποτέ δεν ήμουν επιδέξιος στα χέρια...

   ...σκέφτομαι να παραιτηθώ.

   Κοιτώ το στόχο που επιθυμώ...και αντιστέκομαι.

   Αρχίζω την κατασκευή της γέφυρας.

   Περνούν ώρες, μέρες, μήνες.

   Η γέφυρα είναι έτοιμη.

   Συγκινημένος, τη διασχίζω.

   Και φτάνοντας στην άλλη μεριά... ανακαλύπτω το τείχος.

   Ένα γιγάντιο τείχος, κρύο και υγρό, περικυκλώνει την πόλη των ονείρων μου...

   Αισθάνομαι απελπισμένος...

   Ψάχνω τρόπο να το αποφύγω.

   Δεν υπάρχει.

   Πρέπει να σκαρφαλώσω.

   Η πόλη είναι τόσο κοντά...

   Δε θα αφήσω το τείχος να μου φράξει το πέρασμα.

   Σκέφτομαι να αναρριχηθώ.

   Ξεκουράζομαι μερικά λεπτά και παίρνω αέρα...

Ξαφνικά βλέπω,

σε μια άκρη του δρόμου,

ένα παιδί να με κοιτά σαν να με γνώριζε.

Μου χαμογελά με συνενοχή.

Μου θυμίζει τον εαυτό μου... όταν ήμουν παιδί.

Ίσως για αυτό τολμώ να εκφράσω δυνατά το παράπονό μου.

"Γιατί τόσα εμπόδια ανάμεσα σ'εμένα και στο σκοπό μου;"

Το παιδί σηκώνει τους ώμους και μου απαντά.

"Και γιατί ρωτάς εμένα;

Τα εμπόδια δεν υπήρχαν μέχρι να έρθεις...

Τα εμπόδια τα έφερες εσύ."

 [...]

(Ιστορίες να Σκεφτείς, σ.σ. 63-66)

Εκτόνωση

μας χρειάζεται /

για να ηρεμήσουμε /

να δούμε καλύτερα την πραγματικότητα που ζούμε /

μη ξεχνώντας το παρελθόν μας /

μαζί φτιάχνουμε την Ελλάδα που θέλουμε /

ξεκινώντας από τον εαυτό μας

A quote

Be quick to listen

Slow to speak

Slow to get angry

The boy who was taken by the moon +

I remember whispered things
and cupid songs
Blowing winds
and fears lost
I remember silent nights

I remember mornings we loved
and sayings we forgot
I remember loving you
I remember you, loving me too..

Don't you remember?

* for a some time / long ago, virtuoso sun (erdem güneş)

We all live in a Magic World

Aren't we? *

Jorge Bucay **

     Σ' έναν από τους τοίχους του δωματίου μου κρέμεται ένα ωραίο παλιό ρολόι που δεν δουλεύει πια. Οι δείκτες του, σταματημένοι, δείχνουν πάντοτε την ίδια ώρα: εφτά ακριβώς. Σχεδόν πάντα, το ρολόι είναι μόνο ένα άχρηστο διακοσμητικό πάνω σ' ένα ασπριδερό και άδειο τοίχο. Ωστόσο, υπάρχουν δύο στιγμές στη διάρκεια της ημέρας, δύο φευγαλέες στιγμές, που το παλιό ρολόι μοιάζει να ανασταίνεται από τις στάχτες του σαν το φοίνικα.

     Όταν όλα τα ρολόγια της πόλης μέσα στην τρελή τους πορεία δείχνουν εφτά, όταν όλοι οι κούκοι και τα μηχανικά γκονγκ σημαίνουν εφτά φορές, το παλιό ρολόι της κάμαράς μου δείχνει να παίρνει ζωή. Δύο φορές την ημέρα, μία το πρωί και μία το βράδυ, το ρολόι μου νιώθει σε απόλυτη αρμονία με το υπόλοιπο σύμπαν. Αν κάποιος κοίταζε το ρολόι εκείνες τις δύο στιγμές θα έλεγε ότι λειτουργεί στην εντέλεια... Μόλις, όμως, περάσει εκείνη η στιγμή, όταν όλα τα ρολόγια πάψουν να σημαίνουν και οι δείκτες τους συνεχίσουν το μονότονο δρόμο τους, το παλιό μου ρολόι χάνει το βηματισμό του και παραμένει πιστό σ' εκείνη την ώρα που κάποτε σταμάτησε.

     Εγώ αγαπώ αυτό το ρολόι. Κι όσο περισσότερο μιλώ γι' αυτό, τόσο περισσότερο το αγαπώ. Γιατί νιώθω ότι ολοένα και περισσότερο του μοιάζω.

Είμαι κι εγώ σταματημένος σε μία στιγμή. Κι εγώ νιώθω καρφωμένος και ακίνητος. Κι εγώ είμαι, κατά κάποιον τρόπο, ένα άχρηστο διακοσμητικό σ' έναν άδειο τοίχο.

Όμως, επίσης, απολαμβάνω τις φευγαλέες στιγμές κατά τις οποίες, μυστηριωδώς, έρχεται η ώρα μου. Εκείνη την ώρα νιώθω ζωντανός. Όλα είναι ξεκάθαρα και ο κόσμος γίνεται υπέροχος. Μπορώ να δημιουργήσω, να ονειρευτώ, να πετάξω, να πω και να αισθανθώ περισσότερα πράγματα εκείνες τις στιγμές απ' όσα όλον τον υπόλοιπο καιρό. Αυτές οι αρμονικές συγκυρίες επαναλαμβάνονται συχνά, σαν μια αναπόφευκτη αλληλουχία. Την πρώτη φορά που το ένιωσα προσπάθησα να γαντζωθώ σ' εκείνη τη στιγμή, νομίζοντας ότι θα μπορούσα να την κάνω να διαρκέσει για πάντα. Δεν έγινε έτσι όμως. Όπως στο φίλο μου, το ρολόι, έτσι κι εμένα μου ξεφεύγει ο χρόνος των άλλων.

...Όταν περάσουν οι στιγμές αυτές, τα υπόλοιπα ρολόγια, που φωλιάζουν σε άλλους ανθρώπους, συνεχίζουν την πορεία τους, κι εγώ επιστρέφω στο ρουτινιέρικο στατικό μου θάνατο, στη δουλειά μου, στις συζητήσεις του καφενείου, στην ανία μου, που συνηθίζω ν' αποκαλώ ζωή.

Ξέρω όμως ότι η ζωή είναι άλλο πράγμα.

Ξέρω ότι η ζωή, η αληθινή, είναι το άθροισμα εκείνων των στιγμών που, μολονότι φευγαλέες, μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε το συντονισμό μας με το σύμπαν.

Σχεδόν όλος ο κόσμος νομίζει -ο δυστυχής- ότι ζει.

Υπάρχουν μονάχα στιγμές πληρότητας, και εκείνοι που δεν το ξέρουν κι επιμένουν να θέλουν να ζουν διαρκώς, θα μείνουν καταδικασμένοι στον γκρίζο και επαναληπτικό βηματισμό της καθημερινότητας.

Γι' αυτό σ' αγαπώ, παλιό μου ρολόι. Γιατί εσύ κι εγώ είμαστε το ίδιο.

(Να σου πω μια Ιστορία, σ.σ. 151 - 154)

Pieces.

Υπάρχουν πολλά μαχαίρια στον κόσμο. Άλλα τα χρησιμοποιούμε για να κόβουμε φρούτα και λαχανικά. Άλλα για να αλείφουμε το βούτυρο..

Υπάρχει όμως ένα μαχαίρι που είναι μοναδικό. Δεν το έχει κανένας άλλος σε αυτόν τον κόσμο - έτσι όπως τον ξέρουμε.

Είναι "Το Μαχαίρι της Καρδιάς" / κάτι τόσο απλό αλλά τόσο περίπλοκο. Αν τύχει να είσαι μικρός και το δεις, οι μεγάλοι δεν θα σε αφήσουν να το επεξεργαστείς / φοβούνται / σαν μεγαλώσεις όμως, θα μπορέσεις να το πάρεις και εσύ στα χέρια σου. Δεν φοβούνται ότι θα κοπείς / όχι / φοβούνται ότι δεν ξέρεις να το χρησιμοποιείς / και άμα δεν ξέρεις να χρησιμοποιείς κάτι μπορεί και να κοπείς.

Δεν θα σου δείξουν ποτέ τον σωστό τρόπο / θα μάθεις μόνος σου, καθώς περνούν τα χρόνια / δεν θα σου πουν ποτέ ότι είναι "λάθος" που το χρησιμοποίησες. Δικό σου είναι το μαχαίρι / εσύ κόβεις ότι σε πονάει.

Να θυμάσαι όμως πάντα / εσύ ο ίδιος προκαλείς τα πράγματα που σε πονάνε / πολλές φορές δεν ξέρεις τι κόβεις / το μαθαίνεις πάντα αργότερα, όταν έχεις ήδη κόψει.

Τι έχεις κόψει; Πάρε τα κομμάτια σου / βγάλε τα από το ψυγείο / άρχισε να τα επεξεργάζεσαι.

Αργά / όπως όταν τα έκοβες. Με ίδια ή άλλη σειρά / σταθερά.

Ποτέ δεν είναι αργά.

Πολλές φορές πέφτεις σε τοίχους / οι τοίχοι όμως υπάρχουν για να περνάς από μέσα τους.

Αν*.

Αν νιώθω θλιμμένος, θα τραγουδώ.

Αν νιώθω μελαγχολικός, θα γελάω.

Αν νιώθω άρρωστος, θα διπλασιάζω τις προσπάθειές μου.

Αν νιώθω φόβο, θα προχωράω μπροστά.

Αν νιώθω κατωτερότητα, θα φορέσω καινούρια ρούχα.

Αν νιώθω έλλειψη αυτοπεποίθησης, θα ανεβάζω τον τόνο της φωνής μου.

Αν νιώθω φτωχός, θα σκέφτομαι τα πλούτη που θα έρθουν.

Αν νιώθω ανίκανος, θα θυμάμαι τις άλλες μου επιτυχίες,

Αν νιώθω τιποτένιος, θα θυμάμαι τους στόχους μου.

Σήμερα θα γίνω κύριος των συναισθημάτων μου.

Από εδώ και μπρος θα ξέρω πως μόνο αυτοί που έχουν κατώτερες ικανότητες μπορούν να είναι πάντα στην καλύτερή τους φόρμα, και εγώ δεν είμαι κατώτερος. Θα υπάρξουν μέρες που θα πρέπει να παλεύω συνεχώς ενάντια σε δυνάμεις που απειλούν να με τσακίσουν. Κάποιες από αυτές, όπως η απόγνωση και η κατάθλιψη, είναι εύκολο να αναγνωριστούν, υπάρχουν όμως άλλες που πλησιάζουν με χαμόγελο και τείνουν χέρι φιλίας και που επίσης μπορούν να με καταστρέψουν.

Και αυτές πρέπει να τις κρατήσω κάτω από έλεγχο.

2.

Σκαλωμένος στο πριν και το μετά - Χαμένος στο τώρα.

Ζηλεύω αυτά που δεν έχω. Θα ήθελα και εγώ ένα καθημερινό τηλέφωνο, να λέω τα νέα μου με κάποιον.

Ακόμα και εάν τα νέα μου είναι ένα απλό "Καλημέρα".

Άνθρωποι στα εδώ, που μοιάζουν σαν ξένοι.

Άνθρωποι στα ξένα.. - Βλέπω το φάντασμα τους. Κάνω να τους αγγίξω και χάνονται.

Προσπαθώντας να καλύψω τις ανασφάλειες, ξυπνάνε οι αδυναμίες.

Πλήρωσα πολλά για πράγματα με αξία αμφιλεγόμενη.

Ήθελα και τα έκανα. Ήθελα και τα έπαθα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Που είσαι;

Στη μέση. Εδώ και πουθενά. Πουθενά και παντού.

Πάει καιρός.. που το 2 ήταν ο αγαπημένος μου αριθμός.

Jorge Bucay *

"...Καλό θα ήταν να ξεπεράσουμε την εξάρτησή μας από συγκεκριμένα πρόσωπα, να εγκαταλείψουμε αυτές τις συμπεριφορές, και να βοηθήσουμε τον άλλο να ξεπεράσει τη δική του εξάρτηση.

Θα μου άρεσε πολύ να μ'αγαπάνε όσοι αγαπώ. Αν όμως κάποιος δεν μ'αγαπάει, θα ήθελα να μου το πει και να φύγει (ή να μη μου το πει, αλλά πάλι να φύγει). Γιατί δεν θέλω να είμαι δίπλα σε κάποιον που δεν θέλει να είναι μαζί μου...

Πονάει πολύ. Ωστόσο, αυτό είναι καλύτερο από το να μένεις και να υποκρίνεσαι.

Ο Αντόνιο Πόρτσια λέει στο βιβλίο του Φωνές:'Έπαψαν να σε εξαπατούν, όχι να σ'αγαπάνε, κι εσύ πονάς σαν να έπαψαν να σ'αγαπάνε'..."

Λέξεις συγκεχυμένες, βουίζουν στο κεφάλι μου από εχθές. Άμα ήμουν κάποιος που θέλεις στη ζωή σου δεν θα "ξεχνούσες να.." δεν θα "νόμιζες ότι.." δεν θα "είχες δουλεία..". Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Δεν σε κατηγόρησα ποτέ για αυτό που ένιωσες - ό,τι και να ήταν - τουναντίον σε αγκάλιασα και σε μάζεψα όταν "τα έχασες".

...

Θέλω.

Θέλω να ξυπνάω δίπλα στη θάλασσα, με αυτούς που αγαπώ.

Θέλω να κοιμάμαι μόνος μου στο κουτί μου, αναπολώντας την ημέρα που πέρασε.

Θέλω η σχέση μου με αυτούς που αγαπώ να είναι ποιοτική.

Θέλω να μπορώ να μιλήσω ελεύθερα μαζί τους.

Θέλω να ξέρουν πως μπορούν να μου πουν τα πάντα.

Θέλω να ζω ελεύθερος και ωραίος (!!!).

Θέλω να χαμογελώ και να χορεύω.

Θέλω να ζω κάθε στιγμή στο έπακρο.

Θέλω να είμαι χαρούμενος.

Θέλω να είμαι κατσουφιασμένος.

Θέλω τα αισθήματα να είναι αμοιβαία.

Θέλω η προσπάθεια να είναι αμοιβαία.

Θέλω να σπάω το χρόνο...

Θέλω να γεφυρώνω τις αποστάσεις.

Θέλω να αγαπώ.

Θέλω να αγκαλιάζω και να αγκαλιάζομαι.

Θέλω δάκρυα χαράς στα μάτια μου. Θέλω όμως και δάκρυα λύπης.

Θέλω να ακούω τραγούδια που γουστάρω.

Θέλω να ακούω αληθινές λέξεις.

Θέλω να τραγουδώ.
Θέλω να ονειρεύομαι.

Θέλω να φωνάζω αυτά που αγαπώ.

Θέλω να ψιθυρίζω αυτά που φοβάμαι.

Θέλω να έρθεις, να χορέψουμε στη βροχή. Αν δεν βρέχει πάμε θάλασσα.

Να χορέψουμε στα βαθιά νερά.

Θέλω να περάσει ο χρόνος..

Να λιώσει ο πάγος που μας χωρίζει.
Θέλω να ερωτευθούμε. Ξανά. Μαζί.

Θέλω να ζω. Ελεύθερος.

Power.

The power of will.

The power of heart.

The power of love.

The power of..

A simple thing. Words.

You think I'm being modest? Please watch this video, and you'll get what I mean.

I cried. I love it more now. Don't forget, you can achieve everything. Just choose the path that's made for you.

Also, I have Lady Gaga's new album to share with you. You can download it here and I assure you it's not a spam.

Cheers! Enjoy life.

The boy who was charmed by the moon.

Παραμύθι.

    Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρό αγόρι. Ένα αγόρι που πίστευε σε κύκλους. Πίστευε πως όλα γύρω του είναι ένας κύκλος. Τέλεια και ατελείωτα. Ήθελε να πιστεύει - και να κάνει και τους άλλους να πιστεύουν - πως όλα είναι αψεγάδιαστα, υπέροχα και χρωματιστά. Ό,τι και αν συνέβαινε στο μικρό αγόρι, αυτό πάντα χαμογελούσε και έλεγε πως "Δεν πειράζει, όλα θα περάσουν!". Το μικρό αγόρι έβλεπε τον εαυτό του στον καθρέπτη και δεν φοβόταν, του έβαζες νερό και έβλεπε το ποτήρι μισογεμάτο, τραγουδούσε στη βροχή, έπαιζε στα χώματα και δεν φοβόταν να πέσει κάτω γιατί ήξερε πως θα καταφέρει και πάλι να σηκωθεί.

    Τα χρόνια όμως πέρασαν και το μικρό αγόρι κατάλαβε πως ο κύκλος του δεν θα μπορούσε να μείνει για πάντα τέλειος. Άρχισε να σπάει σε πολλά σημεία, κομμάτια άρχισαν να φεύγουν μακριά του και το μικρό αγόρι προσπαθούσε να τα μαζέψει, να τα κολλήσει και πάλι στη θέση τους. Ο κύκλος γρήγορα έσπασε εντελώς και το αγόρι έμεινε εκτεθειμένο στους κύκλους των ανθρώπων γύρω του. Άρχισαν να το σπρώχνουν, να το αφομοιώνουν και το μικρό αγόρι άρχισε να φτιάχνει και πάλι τον κύκλο του. Ο κύκλος αυτός όμως δεν ήταν δικός του. Ήταν ένας κύκλος φτιαγμένος από ιστορίες, ζωές, ιδέες και βιώματα άλλων ανθρώπων. Έτσι το αγόρι δεν είχε πλέον δική του ιστορία. Ο κύκλος που είχε κάποτε είχε σπάσει και ο νέος κύκλος που είχε αποκτήσει ήταν κάτι άλλο. Κάτι πέρα από τον εαυτό του. Άρχισε να φτιάχνει την ιστορία του πάνω σε ανακρίβειες, βασισμένες στην ιστορία άλλων ανθρώπων, σε πράγματα που δεν ήθελε. Για το μικρό αγόρι αυτή η τακτική είχε επιτυχία - κανείς δεν μπορούσε να το πλησιάσει - κάθε ένας από τους κύκλους γύρω του είχε γνωρίσει το αγόρι σαν ένα διαφορετικό άνθρωπο. Ο κάθε ένας από τους γύρω του έβλεπε έναν διαφορετικό κύκλο.

    Το μικρό αγόρι μεγάλωσε. Ο αρχικός του κύκλος έχει πλέον διαλυθεί εντελώς. Ο κύκλος των άλλων έχει αρχίσει να σπάει σε πολλά κομμάτια και για μια ακόμη φορά θα πρέπει να δημιουργήσει έναν κύκλο. Τον δικό του κύκλο. Το αγόρι όμως ξέρει και κάτι ακόμα που πολλοί δεν το ξέρουν. "Πως αν θες να αλλάξεις κάτι, πρέπει να το βάλεις πρώτα σε έναν κύκλο. Ο κύκλος είναι κάτι τέλειο, θα το περιορίσει και τελικά θα το εξατμίσει. Τότε θα μπορείς με μεγάλη ευχαρίστηση να πας πάνω από τις ανάσες τις ιστορίας σου και να πεις, Ανάσανα."

Ο κύκλος μου, φίλε μου, όπως και ο δικός σου κύκλος, όπως και των άλλων οι κύκλοι, έχει κενά.

Κενά, που γεμίζουν με τους ανθρώπους που για εσένα είναι σημαντικοί, κενά που γεμίζουν με τους κύκλους των άλλων και που γεμίζουν τους κύκλους των άλλων.

Ο δικός μου κύκλος έσπασε, μαζί με τα νεύρα μου. Μη ρωτήσεις όμως το γιατί, δεν έχει πλέον σημασία.

Σημασία έχει να μπορείς να αυτοπροσδιορίζεσαι, να ακολουθείς το θέλω σου - και στην περίπτωση σου - να παίρνεις τους ανθρώπους λιγότερο σοβαρά.

Δύσκολο;
Άρχισε πρώτα από όλα να σέβεσαι τον εαυτό σου.

Άσε με, στην αμάθεια μου.

Έμαθα πως δεν χρειάζεται να αλλάξω φίλους, απλά να καταλάβω πως οι φίλοι αλλάζουν.

..πως κάτι που κάνεις για μια στιγμή, μπορεί να σε επηρεάζει και να ζει μαζί σου για όλη σου τη ζωή.
..πως πρέπει πάντα να αφήνεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα με αγάπη, ίσως είναι η τελευταία φορά που τα βλέπεις.
..πως είμαι υπεύθυνος για ότι και αν κάνω, όπως και να νιώθω αφού το κάνω.
..πως πρέπει να ελέγχεις τον χαρακτήρα σου, αλλιώς σε ελέγχει εκείνος.
..πως όταν είμαι με καλούς φίλους, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα - μπορεί και τίποτα, και ακόμη να περνάμε καλά.
..πως κάποιες φορές οι άνθρωποι που περίμενα να με χτυπήσουν όταν έπεφτα, ήταν οι πρώτοι που με βοήθησαν να σηκωθώ και πάλι.
..πως όταν είμαι νευριασμένος έχω το δικαίωμα να είμαι νευριασμένος, αλλά αυτό δεν μου δίνει το δικαίωμα να είμαι κακός.
..πως αν κάποιος δεν με αγαπάει με τον τρόπο που περιμένω να το κάνει, δεν σημαίνει πως δεν με αγαπάει. Ο καθένας έχει τον τρόπο του.
..πως η ωριμότητα έχει να κάνει με τις συνθήκες ζωής και ότι έχεις μάθει μέσα από αυτές, και λιγότερο με τα χρόνια που έχεις ζήσει.
..πως δεν είναι πάντα αρκετό να συγχωρείσαι από τους άλλους. Κάποιες φορές πρέπει να συγχωρήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό.
..πως επειδή δύο άνθρωποι μαλώνουν, δεν σημαίνει πως δεν αγαπούν ο ένας τον άλλο.
..πως οι άνθρωποι που αγαπάς περισσότερο, είναι αυτοί που φεύγουν νωρίτερα.
..πως δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει. Γίνε κάποιος που αξίζει να αγαπηθεί και άσε τα υπόλοιπα στους γύρω σου...πως δεν έχει σημασία τι έχεις στη ζωή, αλλά ποιους έχεις για να τα μοιράζεσαι.
..πως περνούν χρόνια για να πιστέψεις σε κάτι, μόνο δευτερόλεπτα όμως για να πάψεις.
..πως μπορείς να συνεχίσεις τον δρόμο σου, ακόμα και αν πιστεύεις πως δεν μπορείς.
..πως υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπούν πραγματικά, απλά δεν ξέρουν πως να σου το δείξουν.

Έμαθα, πως μπορεί όντως το περιβάλλον μου και οι συνθήκες που έζησα να με επηρέασαν, όμως είμαι ο *μόνος υπεύθυνος* για αυτό που είμαι σήμερα.

Κοιτάς πίσω.

Σταμάτησες ποτέ για να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να σκεφτείς τα γεγονότα που σε έφτασαν εδώ;

Τα γεγονότα που σε έκαναν αυτό που είσαι και συσσωρεύτηκαν για να γίνουν αναμνήσεις στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Τα λεπτά που ήσουν χαρούμενος, δυστυχισμένος, ενθουσιασμένος, απογοητευμένος, ερωτευμένος, και όποιο άλλο συναίσθημα έχεις γνωρίσει.

Κάποιοι λένε να μην κοιτάς πίσω, να κοιτάς μόνο μπροστά. Αλλά το παρελθόν μας είναι αυτό που είμαστε και είναι κρίμα να μην του δίνεις σημασία, έστω για να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου πόσο μακριά έχεις φτάσει από τότε που πήρες την πρώτη σου ανάσα και πόσα πολλά σε περιμένουν μέχρι να πάρεις την τελευταία.

Κοιτώντας πίσω, μπορεί να θυμηθείς την αγνή ψυχή που είχες κάποτε. Τότε που έπαιζες με Pokemon και έμπαινες ελεύθερα σε έναν κόσμο φαντασίας και περιπέτειας. Που ξυπνούσες νωρίς τα Σάββατα ή γυρνούσες από το σχολείο μόνο και μόνο για να δεις cartoon στην τηλεόραση. Έτσι, η μέρα σου άξιζε. Τότε που πίστευες στη μαγεία, στον Άγιο Βασίλη, την Νεράιδα των Δοντιών και στο απίστευτο.
Θα έρχονταν στη σκέψη σου οι φίλοι που πέρασες χρόνο μαζί τους. Οι συμμαθητές σου στο σχολείο, αυτοί που είχες υποσχεθεί πως θα είστε "Φίλοι Για Πάντα". Οι αναμνήσεις παίζοντας ποδόσφαιρο ή κρυφτό.. τα παιχνίδια στην τάξη.. Καθώς αυτά γεμίζουν το μυαλό σου, θα καταλάβεις ότι παρότι ήσουν μικρός, εσύ και οι φίλοι σου είχατε απόψεις και σκέψεις που θα συναγωνίζονταν τον εαυτό σου, σήμερα.
Οι στιγμές που η ζωή σου ήταν γεμάτη δραματικά γεγονότα και η ελπίδα είχε χαθεί. Οι στιγμές που άφηνες το σκοτάδι να σε γεμίσει, να σε κάνει να νιώσεις μόνος σου.. να νιώσεις χαμένος.. να νιώσεις σαν να μην αξίζει να ζήσεις το αύριο. Όταν έχανες φίλους, οικογενειακά πρόσωπα, τον ίδιο σου τον εαυτό. Όταν απέτυχες και σταμάτησες να πιστεύεις σε κάτι. Καθώς θυμάσαι αυτά, καταλαβαίνεις πως ήσουν πάντα έτοιμος να ξεπεράσεις αυτές τις ατυχίες.

Γιατί λοιπόν να μην είσαι έτοιμος να τις ξεπεράσεις τώρα;

Μπορεί να θυμηθείς την στιγμή που ευχήθηκες να παγώσει ο χρόνος για να ζήσεις μια στιγμή ξανά και ξανά. Την πρώτη στιγμή που άκουσες ένα τραγούδι και το μέσα σου δίψασε για μουσική, τις στιγμές που κάτι σε ενέπνευσε..
Θυμάσαι τους ανθρώπους που αγάπησες. Τους ανθρώπους που ένιωσες πως ήταν μοναδικοί, τους ανθρώπους που δεν σε ένοιαζε εάν σου έφερναν δάκρυα, άγχος και ανασφάλεια. Τους ανθρώπους που ακόμα και εάν ήταν έτσι, σε γέμιζαν, σε έκαναν να πιστεύεις σε αυτούς και σε έκαναν χαρούμενο. Ακόμα και εάν δεν κατέληξες μαζί τους, πως μπορείς να σταματήσεις την αγάπη που νιώθεις για κάποιον - και πολλοί περιμένουν;

Κοιτάς πίσω.. Εκπλήσσεσαι με ότι έχεις ξεχάσει. Πόσα πολλά πράγματα έχεις κάνει στη ζωή σου. Πόσα έχουν αλλάξει μέσα σου, στους άλλους, πόσο πολύ έχει αλλάξει ο κόσμος σου..

Κοιτάς πίσω και βλέπεις την αρχή μιας ιστορίας που έγραψες εσύ.. Μια ιστορία που συνεχίζει να γράφεται βασισμένη στις επιλογές σου.

"Και περιμένει να τελειώσει."

..I'm a true believer..