Just a song

..it hurts so much to be in love with a masterpiece..

The boy who was taken by the moon +

I remember whispered things
and cupid songs
Blowing winds
and fears lost
I remember silent nights

I remember mornings we loved
and sayings we forgot
I remember loving you
I remember you, loving me too..

Don't you remember?

* for a some time / long ago, virtuoso sun (erdem güneş)

F.eat. *

Χρειάζεσαι κάτι παραπάνω;
Μόνο μουσική - κλειστά τα στόματα.
Να πάνε όλα στα diala και ακόμα παραπέρα.

(to inifinity and beyond!)

* (Fuck it)

The one that got away...

And in another life you will be my girl

We'll keep all our promises, be us against the world

And in another life, I would make you stay

So I don't have to say you were the one that got away 

The one that got away

Είναι πολύ εύκολο / να τα αφήνεις όλα πίσω σου και να φεύγεις

Να μην είσαι εσύ ο πληγωμένος / αυτός που μένει πίσω αντικρίζοντας την πλάτη του άλλου

Ναι, ήταν πολύ εύκολο να φύγω, πίσω στο 2010 / που να ήξερα όμως ότι σήμερα θα είσαι ακόμα μέσα στο κεφάλι μου

Μονοπωλείς τη σκέψη μου / γαμώτο.

- Τι να κάνεις άραγε;

- Καλά είσαι / Κατσαρίδα. *

Crescent Mood *

I get kind of dark

Let it go too far

I can be obnoxious at times

But try and see my heart

Cause I need you now

So don't let me down

You're the only thing in this world I would die without

οι μέρες περνούν / ήσυχα / αέναα / μοναχικά

"χειμώνας" / κρύο

αυτό που δεν ξέρεις τι είναι πιο ισχυρό / το κρύο μέσα σου ή αυτό που σου διαπερνάει τα κόκκαλα;

καθόλου ευχάριστο / κανένα νέο / απλά σιωπή

Κάποιος μου πήρε τη σόμπα μου / γαμώ την δι-πολι(τι)κή διαταραχή σας / εγώ είμαι Ήρεμος

που πήγαν τα όνειρα για το αύριο;

η γεμάτη βαλίτσα χάθηκε στο αεροδρόμιο;

- το "καλοκαίρι" έρχεται...

- ποικιλία; *

Λέξεις.

"Σήκω μόνος σου. Αλλά θες παρέα για να κρατήσεις ισορροπία."


Μίλησε, η Ν. Συμφώνησε ο Μ.
Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Και είναι σαν να σε γνωρίζω από την αρχή - σα να μη σε γνώρισα ποτέ μου.

That the grass is always greener on the other side

The neighbor's got a new car that you wanna drive

And when time is running out, you wanna stay alive

We all live under the same sky

We all will live, we all will die

There is no wrong, there is no right

The circle only has one side, side, side

Λίγο. Ακόμα.

Πως πέρασαν οι μέρες;

Ήρθε πάλι η ώρα να "φύγω".

Θέλω Λίγο χρόνο. Μια Ακόμα αγκαλιά.

Να σε μυρίσω "στα εδώ" για να θυμάμαι την μυρωδιά σου "στα ξένα".

Εγώ και εσύ, στα σκοτεινά.

Σε βλέπω. Σε έναν μήνα.

*If you can fly, don't stop at the sky 'cause there are footprints on the moon.*

Fairy-Tale.

Θυμάμαι την ημέρα που αποφάσισα να σε γνωρίσω.

Θυμάμαι την ημέρα που αποφάσισες να με γνωρίσεις.

Θυμάμαι πως ήταν όταν μάθαμε ο ένας τον άλλο.

Θυμάμαι τις πολύωρες συζητήσεις που δεν ήθελα να τελειώσουν.

Θυμάμαι τις έντονες στιγμές μας.

Θυμάμαι τις όμορφες στιγμές μας.

Θυμάμαι τους διαλόγους με τις ανασφάλειες μας.

Θυμάμαι τα "Ευχαριστώ" που δεν θέλαμε να ακούσουμε.

Θυμάμαι που ότι θέλαμε να πούμε το κάναμε πράξη.

Θυμάμαι τα παιχνίδια στη θάλασσα, στο Πάντειο, παντού.

Θυμάμαι εσένα. Να "τρέχεις" σε κεντρικό Αθηναϊκό δρόμο.

Θυμάμαι εμένα. Να "τρέχω" να σε προφτάσω.

"Βλέπω" τι άλλαξε από τότε. Πολλά.

Σε ακούω να σκούζεις. Σε ακούω να "φωνάζεις" αλλά δεν μπορώ να σε αγγίξω.

Μετανιώνω για αυτά που δεν σου είπα. Αναρωτιέμαι τι δεν μου είπες.

Αφουγκράζομαι όσα αγνοήσαμε.

Όμορφες εικόνες στροβιλίζουν στο κεφάλι μου. Θέλω να υπάρξουν και άλλες.

Εσύ εκεί και εγώ εδώ. Και τούμπαλιν.

Πόσα όνειρα; Πόσα ακόμα;

Ένα Τραμ περιμένει. Θα πάρω το επόμενο. Θα σε περιμένω στην αποβάθρα.

Έχουμε φτιάξει έναν πολύ όμορφο κύκλο. Άλλαξαν τόσα, σε λίγους μήνες.

Νεραϊδοϊστορία*

Γλυκό μπέρδεμα.

Ο.Κ., θα στα πω εν τάχει.

Έχουν αλλάξει πολλά γύρω μου. Έχει αλλάξει το βλέμμα μου στην όψη αγαπημένων ανθρώπων. Έχουν αλλάξει οι προσδοκίες μου, τα θέλω μου.. Αλλάζει το πεπρωμένο μου, μα πάνω από όλα αλλάζει ο τρόπος επαφής με τους γύρω μου. Μ'αρέσουν πολύ οι αλλαγές, με γεμίζουν καύσιμα και μου κάνουν Full Service για να συνεχίσω εν τέλει δριμύτερος. Ξέρω, ή σε έχω πρήξει, ή δεν καταλαβαίνεις Χριστό.

Ξέρεις πως είναι να παρατηρείς τους ανθρώπους;

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που μπήκαν νέοι άνθρωποι στη ζωή μου. Τέσσερις, πέντε ξεχωριστοί άνθρωποι και όλα άλλαξαν. Χωρίς πολλά λόγια, έμαθα κάτι ξεχωριστό από τον καθένα από αυτούς. Από την Α. έμαθα πως είναι να ονειρεύεσαι και πάλι, θυμήθηκα πως αγαπάει ένα μικρό παιδί και την αλλαγή που κάνει ένα μικρό χαμόγελο στην θολή πραγματικότητά μας. Από την Γ. έμαθα τι είναι σημαντικό στους ανθρώπους, τι νόημα έχουν οι μικρές λέξεις, και πόσο σημαντικό είναι να μοιράζεσαι και να διευρύνεις τους ορίζοντες των αγαπημένων σου. Από την Μ. είδα ένα κομμάτι του εαυτού μου - κατάλαβα πως όταν δείχνεις κάποιον με το δάκτυλο σου τα υπόλοιπα τρία δείχνουν προς τα εσένα - αγάπησα την απώλεια και δεν με ενοχλούσε πλέον ο υπερβολικός κάποιες φορές εαυτός μου. Από τον Ε. έμαθα να διεκδικώ περισσότερα, να μην με βολεύουν οι συνθήκες, και θυμήθηκα πως η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και τις επιλογές μας είναι πάνω από όλα. Από την Ε. θυμήθηκα πως είναι να βοηθάς και να παρατηρείς σε βάθος τους ανθρώπους, με τρελαίνει το γεγονός ότι τα στοιχεία ταυτότητας που έφτιαξα για εκείνη χωρίς να την ξέρω είναι τελικώς πραγματικά, που κάποια στιγμή θα μάθει ότι η ποιότητα μιας σχέσης είναι πάνω από όλα.

Χτίζω ένα όμορφο σπίτι σε ένα μακρινό νησί. Στον ίδιο, αλλά σαν "έναν άλλο κόσμο" - που δεν υπάρχουν παρελθοντικά "πρέπει", που οι άνθρωποι έχουν κάτι να πουν και που τα πάλαι ποτέ γυάλινα κουτιά ραγίζουν.

Σου γράφω, και την ίδια στιγμή μια φράση ηχεί στον κυκεώνα του μυαλού μου.

Είναι δική σου, μεγάλο Ε. "Είναι καλοκαίρι.. Τα πράγματα δεν θα είναι ίδια."

Ακυρώνω τον εαυτό μου; Με επηρεάζεις πολύ ακόμα, θα ήθελα τα πράγματα να είναι για πάντα ίδια.

Πίσω, στον Ρεαλισμό Σου.

Almost Birthday.

..'cause you tore me up, and you called it love

You made a fool out of me

My last mistake is thinking I wont make the same mistake again..

Δεν μου αρέσει καθόλου η έννοια λάθος. Δεν μου αρέσουν καθόλου οι χαρακτηρισμοί. Μη με βγάζεις λάθος, μη με χαρακτηρίζεις - εμένα και τη "λογική" μου. Δεν είμαι το πιο διαλλακτικό άτομο, μα... απλώς διαφωνούμε. Όχι;

Jorge Bucay *

"...Καλό θα ήταν να ξεπεράσουμε την εξάρτησή μας από συγκεκριμένα πρόσωπα, να εγκαταλείψουμε αυτές τις συμπεριφορές, και να βοηθήσουμε τον άλλο να ξεπεράσει τη δική του εξάρτηση.

Θα μου άρεσε πολύ να μ'αγαπάνε όσοι αγαπώ. Αν όμως κάποιος δεν μ'αγαπάει, θα ήθελα να μου το πει και να φύγει (ή να μη μου το πει, αλλά πάλι να φύγει). Γιατί δεν θέλω να είμαι δίπλα σε κάποιον που δεν θέλει να είναι μαζί μου...

Πονάει πολύ. Ωστόσο, αυτό είναι καλύτερο από το να μένεις και να υποκρίνεσαι.

Ο Αντόνιο Πόρτσια λέει στο βιβλίο του Φωνές:'Έπαψαν να σε εξαπατούν, όχι να σ'αγαπάνε, κι εσύ πονάς σαν να έπαψαν να σ'αγαπάνε'..."

Λέξεις συγκεχυμένες, βουίζουν στο κεφάλι μου από εχθές. Άμα ήμουν κάποιος που θέλεις στη ζωή σου δεν θα "ξεχνούσες να.." δεν θα "νόμιζες ότι.." δεν θα "είχες δουλεία..". Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Δεν σε κατηγόρησα ποτέ για αυτό που ένιωσες - ό,τι και να ήταν - τουναντίον σε αγκάλιασα και σε μάζεψα όταν "τα έχασες".

...

Σ.

Ήρθες και περπατήσαμε μαζί. Πήγαμε σε ένα νοσοκομείο που βρισκόταν κάποιος αγαπημένος μας άνθρωπος, για να τον δούμε. Χωρίς πρόσωπο, μόνο εσύ και εγώ. Κάποιος περίμενε εκεί, ένας δικός σου φίλος και πήγαμε όλοι μαζί σε ένα παιχνιδάδικο που ήταν εκεί κοντά. Σε κοιτούσα να παίζεις και έβλεπα πάλι το παιδί που είχα κοντά μου, με το χαμόγελο που σου φώτιζε όλο το πρόσωπο. Γυρίσαμε πίσω στο νοσοκομείο για να δούμε τη θεία μου - τη Μ. - να κάθεται. Την χαιρετήσαμε και εκείνη μας χαμογέλασε. "Δεν είναι καλά" μας είπε "θα φύγει σύντομα". Ένιωσα τον κόσμο να χάνεται, με ξύπνησε όμως η διαπίστωση της Μ. "Τον φίλησες στο στόμα;" είπε στον φίλο σου. Έγνεψες ναι και ξεκινήσατε να φύγετε. Εσύ, αυτός και εγώ πίσω, χαμένος στον κόσμο μου.

Ξαφνικά.

Θυμάμαι όσα είχες πει

κι ακόμα ελπίζω σε κάτι

να σε ξεχάσω εγώ μπορεί

μα δε μπορεί μια αγάπη.

Θυμάμαι όσα είχες πει

τ' ακούω μες στα όνειρα μου

να σε ξεχάσω εγώ μπορεί

μα δε μπορεί η καρδιά μου.

Πίσω στο σπίτι. Είναι σαν να λείπω πολύ καιρό από εδώ. Μπήκα μέσα και μια γνωστή μυρωδιά γέμισε την ατμόσφαιρα. Ήσουν κοντά, όχι εσύ, αλλά η σκέψη σου. Με επισκεπτόσουν και πάλι.

We lost.

Σταματημένος σε μια αποβάθρα, στη μέση του πουθενά - περιμένοντας το επόμενο τρένο. Αναρωτιέμαι, για ποιο λόγο κατέβηκα από το δικό μου τρένο, πριν φτάσω στο προορισμό μου. Δεν έχω απαντήσει ακόμα στον εαυτό μου, αλλά τα σενάρια πολλά. Φόβος, ελπίδα, παρέα.. Δυστυχώς κανένα από αυτά δεν δείχνει να φαίνεται απάντηση στον ορίζοντα μου. Είμαι μόνος μου σε αυτό το κόσμο.

..τίποτα δεν μπορεί να με Φοβίσει.
..μόνη ελπίδα, η κατασκευή νέου τρένου. Ο Χρόνος δεν γυρίζει πίσω.
..υπήρξες; Ή ήσουν μια Νύμφη στο κυκεώνα του μυαλού μου..;

Αναζητώντας τρόπους να πέσω στα μαλακά.
Να μη χτυπήσω. Πάλι. Μόνος.

Sea of emotions.

"..Θέλω να πετάξω με αεροπλάνο.

Τότε, δεν σκέφτηκα πως θα έπρεπε να τη βάλω μέσα σε ένα αεροπλάνο και να τη πάω. Δεν σκέφτηκα πως έπρεπε να τη βάλω σε ένα λεωφορείο και να τη στείλω. Πριν χρόνια λοιπόν που πήγε η κόρη μου και με ρώτησε εάν θα ήθελα κάτι από εκεί της είπα μόνο ένα πράγμα. Φέρε μου λίγο χώμα.

Όταν γύρισε, πήγα και το έριξα στον τάφο της..."

Ένας κυριούλης μου μιλά στο λεωφορείο στις 18/5/2011.. Μου λέει για την μητέρα του, που τόσο ήθελε να δει ξανά την Πόλη - που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει πριν χρόνια με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Τα θέλω και οι ψυχές ποτέ δεν πεθαίνουν. Γράφονται με μελάνι μέσα μας και αγκαλιάζουν τον κόσμο γύρω μας.

Σήμερα που το μοιράζομαι μαζί σου, σκέφτομαι τα δικά μου.. Της άρεσαν τα κοχύλια. Θα γεμίσω τον κόσμο της κοχύλια και θάλασσα! Ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος μας εγκατέλειψε. Τα αυτιά μου ακόμα βουίζουν - ακούγοντας την φωνή της συνείδησης μου..

"Δεν τα είπες όλα. Ξέχασες, λησμόνησες..."

"Τα είπα όλα, τα είπα όλα στον άνεμο που σήμερα το μεσημέρι με αγκάλιασε και μου είπε για τελευταία φορά *Σ'αγαπώ.*"

Οι καλοί άνθρωποι ποτέ δεν λησμονιούνται - και είχα την τύχη να έχω φανταστικούς ανθρώπους στη ζωή μου - μένουν γύρω σου, σκορπίζονται στον αέρα και όταν είναι έτοιμοι έρχονται και πάλι.. Βλέπεις χαρακτηριστικά τους γύρω σου και τους νιώθεις κοντά σου.

Δεν θα σε ξεχάσω. Θα σε θυμάμαι για πάντα. Και ο κόσμος σου θα είναι γεμάτος με τα πράγματα που αγαπούσες. 

Ξεγνοιασιά και θάλασσα.


Για τη Γιαγιά μου, που έφυγε..
Ψάχνοντας αστερίες σε θολά νερά.

Reconciliation.

Τα δύσκολα δεν πέρασαν, αλλά Αγώνας είναι και θα τον Κερδίσω.

Το μόνο που φοβάμαι είναι μη γυρίσεις ξαφνικά, και ό,τι χτίζω το γκρεμίσω...

Συμφωνώ απόλυτα με το παραπάνω. Όμως τα όμορφα λόγια πολλές φορές πρέπει να τροποποιηθούν για να ταιριάξουν με την κατάστασή σου. Δεν φοβάμαι μη γυρίσει κάτι ξαφνικά - δεν πιστεύω πλέον σε θαύματα, πιστεύω όμως σε όνειρα και προσπάθεια - φοβάμαι όμως πως κάτι φεύγει, και πως τις συνέπειες της εξόδου του δεν τις έχω δει ακόμα. Μόνο ψεγάδια. Η αλήθεια μοιάζει τρομακτική, γνωρίζοντας πως θα χρειαστεί να γίνουμε και με αυτό φίλοι. Πόσο θα μου λείψει, άλλο θέμα..

The scientist.

Nobody said it was easy, it's such a shame for us to part..

Nobody said it was easy, no one ever said it would be this hard..

I'm taking us to the start.

Με ισχυρότερα θεμέλια, με περισσότερη ενέργεια, με χαμόγελα.

Θέλω!

Άδειος.

Χωρίς σχόλια. Μόνο μουσική..

- Μάνος ή μόνος;
- Και τα 2.

Bilmiyorum.

Μετάφραση;

Δεν ξέρω.. Δεν ξέρω τι θέλω, δεν ξέρω αν αυτό που θέλω είναι αυτό που μπορώ να έχω, δεν ξέρω που πάω και που πατάω. Το ξέρεις το αίσθημα; Α, ναι; Αυτό είναι! Η περίοδος που κάνεις όνειρα και έρχονται *οι άλλοι* να στα ξεζουμίσουν, να σου δείξουν πως τα όνειρά σου δεν είναι ρεαλιστικά ή ότι δεν μπορούν να γίνουν για ιδιάζοντες λόγους.. Η περίοδος που ενώ είσαι ερωτευμένος - η απόσταση δεν σου επιτρέπει να το ζήσεις. Η περίοδος που καταλαβαίνεις πως ο έρωτας σου, δεν είναι αυτός που περιμένεις, αλλά αυτός που δεν θα έρθει ποτέ. Παρόλα αυτά συνεχίζεις τα όνειρα..

"Σε 1 χρόνο που θα έχω τελειώσει, θα ψάχνω για το μεταπτυχιακό μου.."

"Σε 1 χρόνο από τώρα θα ζω κάπου αλλού, όμορφα, μακριά από ανθρώπους που *μαυρίζουν* την καθημερινότητά μου.."

Διαπιστώνεις κάτι; Ναι, δεν μου αρέσει ο τρόπος που ζω. Δεν μου αρέσει η εξάρτηση μου, δεν μου αρέσει η επιρροή που έχουν οι άλλοι πάνω μου. Θα ήθελα να ήμουν κάπου αλλού ρε συ.. Εκεί που ήμουν μικρός, στον κόσμο μου, που δεν μπορούσες να με αγγίξεις, που δεν μπορούσες να με καταλάβεις γιατί το μόνο που είχα - και στο έδινα ελεύθερα - ήταν το χαμόγελό μου. Εκεί που αναρωτιέσαι "Μα δεν τον βασανίζει κάτι; Όλα καλά του πηγαίνουν;"

Με μάτιασες φίλε. Με γέμισες με τα προβλήματά σου, και τώρα δεν μπορώ να τα αδειάσω με τίποτα. Πολλές φορές νιώθω σαν το πυρηνικό εργοστάσιο στην Φουκουσίμα - που δεν ξέρουν που να αδειάσουν τα πυρηνικά απόβλητα. Έτσι είναι.

...

- Γύρισα από Σαρωνίδα, στο είπα; Εχθές σκεφτόμουν και - προφανώς - με σκεφτόταν και κάποιος άλλος. Κάποιος που θέλω να με σκέφτεται - ένας παλιός, γνώριμος Άγγελος. Δεν ξέρω πως το κάνω αυτό, αλλά όταν σκέφτομαι κάποιον έντονα, με σκέφτεται και εκείνος. Διαίσθηση; Μπορεί! Αυτός ο Άγγελος που λες είναι ο έρωτας που έφυγε νωρίς - του έδειξα την πόρτα και τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Είμαι με δεμένα χέρια - και πόδια - και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μιλάω στον εαυτό μου και να λέω... "Τι ωραία που θα ήταν αν..."

Τον είχα δει πρόσφατα και ο εγωισμός μου με κράτησε από το να πω μια λέξη.. Συγνώμη. -

Αγαπάς ακόμα, και έχεις πολλά να δώσεις.

Παρόλα αυτά δεν ξέρεις ΠΟΥ να τα δώσεις.

- Να περιμένεις λίγο ακόμα, σε λέω. -

Ξέρω ένα μέρος που δεν πηγαίνει τίποτα.
Το ξέρεις;
Όνειρα. Φαντασία. Μαγεία.

Πίεση.

Σου καίει φλάτζες. Σου αλλάζει τα δεδομένα σου.

Λειτουργώ καλά υπό πίεση. Υπό ορισμένη πίεση βέβαια. Όταν έρχονται όλα μαζί, γονατίζω, για να ξαπλώσω πάλι κάτω.. Χαμένος, πιστεύοντας ότι τίποτα δεν αξίζει - ότι δεν καταφέρνω κάτι. Ξεκίνησε μια εποχή εύφορη για αλλαγές. Την είδα και την "ΆΡΠΑΞΑ" κυριολεκτικά και μεταφορικά από τα μαλλιά. Είδα τις προσπάθειες μου να βαίνουν καλώς. Δεν σου κρύβω πως χάρηκα :)

Έρχεται όμως κάτι μικρό και σου χαλάει το πρώτο δεδομένο σου. Είσαι διαβητικός και δυστυχώς δεν έκανες ΠΟΤΈ κάτι για να "προσαρμοστείς" στη νέα πραγματικότητα, ξαφνικά έγινες και ακατάλληλος. Το ξεπερνάς - φυσικά - και λες ότι κοίτα, δεν θα τα βάψω και μαύρα. Δεν ήρθε δα και το τέλος του κόσμου. Θα τον φτιάξω τον διαβήτη και τότε δεν θα μπορείς να μου πεις τίποτα. Το πρώτο μικρό πράγμα - που παρόλα αυτά σου δημιουργεί άγχος και πολύ τρέξιμο - περνάει σχεδόν ξυστά, αφήνοντάς σου μια γρατζουνιά, να σου θυμίζει ότι κάποτε, πέρασες από εδώ.

Έρχεται κάτι ακόμα πιο μικρό. Ο στόχος του προηγούμενου εξαμήνου - να έχεις περάσει κάποια μαθήματα δεν συνάδει με αυτό το οποίο τελικά κατάφερες. Φυσικά τον στόχο σου τον πιο μακρύ (!!!) τον πέτυχες είτε τα είχες τα παλιομαθήματα είτε όχι. Τον στόχο όμως για σύντομο πτυχίο, τον ανέβαλες. Όχι επ'αόριστον, θέλω να ελπίζω.

Όταν λες λοιπόν "Έλα ρε συ, τι άλλο σκατένιο θα μου συμβεί;", έρχεται κάτι ακόμα να σε ταράξει - με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Φοβίες που δεν χτυπούν την πόρτα σου, αλλά την πόρτα αγαπημένων συγγενικών προσώπων. Σκέφτεσαι, πόσο όμορφα θα ήταν να έχεις πει ένα "Σ'αγαπώ" όταν κάποιοι μπορούσαν ακόμα να σε ακούσουν - πριν χαθούν στο δικό τους κόσμο. Πριν σε αφήσουν μόνο, ψελλίζοντας λέξεις που - ούτε καν εσύ - δεν καταλαβαίνεις. Πόσο πιο όμορφα θα ήταν τα πράγματα αν ότι ένιωθες το έλεγες - μακριά από εγωισμούς, φοβίες και καθωσπρεπισμούς.

Θα έκανα πολλά, εάν γυρνούσα τον χρόνο πίσω. Ίσως ήμουν ένας διαφορετικός άνθρωπος. Ίσως να μην φοβόμουν να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέπτη μου..

Να τον ζουμπήξω. Να τον αγκαλιάσω. Με πίεση.

Aşk dön ölümden...